“ฉันคงกลับไม่ได้ ที่มานี่เพราะจะมารับพรีมกลับไปด้วยกัน ตอนนี้แม่ของพรีมอยู่ในห้องไอซียู ร่างกายไม่ตอบสนองอะไรแล้ว พร้อมที่จะไปได้ตลอดเวลา ถ้าคุณไม่เห็นแก่พรีม ก็เห็นแก่ผู้หญิงแก่ๆ ที่น่าสงสารคนหนึ่ง ที่ไม่ได้รู้เรื่องเลวร้ายอะไรพวกนี้ด้วยเลยเถอะนะคะ ฉันขอร้อง”
“แม่ แม่ฉัน ทำไมถึงเข้าไอซียู เมื่อกี้ฉันโทรหาเธอ แม่ยังอยู่ห้องพักปกติไม่ใช่หรอ”
“อืม พอเธอวางสายไป แม่ก็ช็อก หัวใจหยุดเต้น หมอยื้อชีวิตไว้ได้ แต่คงไม่นาน เลยให้ฉันมารับเธอไปหาแม่ก่อน”
พริมาโผเข้าหาเพื่อนรักแล้วกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ เธอพยายามทำทุกอย่าง พยายามแทบตายที่จะไปมีชีวิตสงบสุขกับแม่ แต่สุดท้ายคนเห็นแก่ตัวอย่างพ่อก็ดึงแม่กลับเข้ามาในวังวนนี้ จนแม่ป่วยทางใจ ทำให้โรคหัวใจกำเริบ ที่แม่ของเธอต้องเป็นแบบนี้ เพราะไอ้พวกชั่วช้าที่มันชิงตายหนีกันไปแล้วทั้งนั้น
“ไปแต่งตัวเถอะ พริมา ฉันจะพาเธอไปเอง”
“ไม่ต้อง คุณอย
