“ผมชอบให้พรีมหึงผม”
เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น และก็เห็นว่าเขายิ้มให้เธออยู่ ดวงตาที่เคยคมดุไร้ชีวิตชีวากลับไหวระริก
“ผมจะไม่ไปพิสดารกับใครทั้งนั้นแหละ มีแค่คุณคนเดียวก็พอแล้วพรีม”
เธอไม่อยากจะเชื่อเลย นับวันเธอกับเขายิ่งผูกพันกัน เขาทำดีกับเธอมากขึ้น พูดดีกับเธอมากขึ้น แล้วก็ตัวติดเธอตลอดเวลาอีกต่างหาก
“คุณอย่าพูดให้พรีมคิด เรามีเวลาอยู่ด้วยกันอีกไม่นาน ถ้าพรีมผูกพันกับคุณทั้งกายทั้งใจ พรีมจะอยู่ยังไง”
“ผมไม่ได้ทำให้คุณคิด แต่ผมรู้สึกอย่างที่พูด อย่างที่ทำกับคุณทั้งหมดจริงๆ”
“คุณแมท..”
“พรีมยังไม่ต้องเชื่อผมตอนนี้ก็ได้ แต่ขอแค่ให้ดูว่าผมจะทำดีกับคุณเสมอต้นเสมอปลายไหม จะมีใครมาแทรกกลางเราได้หรือเปล่า เวลาน้อยหรือมากไม่สำคัญ เท่าที่ผมรู้สึกยังไงกับพรีม”
“คุณแมท..”
เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา แววตาไหวระริก ยิ่งนับวันยิ่งผูกพันจนยากจะแยกจาก ทั้งๆ ที่เธอพยายามอย่างที่สุดแล
