ผ้าชุบน้ำหมาดๆ ลูบไล้ทั่วใบหน้าและดวงตาบวมเป่ง คนที่หมดสติไปนานหลายชั่วโมง กะพริบตาช้าๆ เริ่มรู้สึกตัวแล้ว
“พรีม คุณฟื้นแล้ว โอ ขอบคุณพระเจ้า”
“คุณแมท คุณจริงๆ หรอคะ”
เธอเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วจนหน้ามืดเล็กน้อย แต่ก็เก็บอาการไว้แล้วยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาของเขา เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ ไม่ใช่เธอที่ฝันไป
“ผมเองที่รัก ผมอยู่กับคุณตรงนี้แล้วพรีม”
“คุณแมท”
หนุ่มสาวโผเข้ากอดกันแน่นด้วยความหวงแหน หัวใจดวงน้อยที่แห้งผากเพราะคิดว่าจะสูญเสียเขาไปตลอดกาลชุ่มชื่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะห่อเหี่ยวลงไปอีกเพราะกระหวัดไปถึงความปลอดภัยของแม่ผู้ให้กำเนิด
“คุณ ปลอดภัยดีใช่ไหมคะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม พรีมกลัว พรีมกังวลไปหมด”
“ผมไม่เป็นอะไรที่รัก ผมปลอดภัย พวกมันลอบฆ่าผมจริงๆ ตอนขากลับ รถยนต์คันที่ผมใช้ประจำถูกวางระเบิด”
“ห้ะ แล้วคุณ..”
“ผมกับลุคเอะใจ เลยเปลี่ยนรถกับบอดี้ก
