สองหนุ่มพูดคุยกันอีกไม่กี่คำ ก็นัดแนะวันสำหรับการเข้าไปดูการผลิตปืนที่โรงงานและโกดังเถื่อนชายป่า จากนั้นลุคก็ขอตัวกลับห้องของตนเองปล่อยให้คู่รักข้าวใหม่ปลามันกินข้าวกันตามลำพังสองต่อสอง
“คุณจะไปที่โรงงานพรุ่งนี้หรอคะ”
แมทธิวชะงักช้อนที่กำลังตักข้าวสวยร้อนๆ กับเนื้อน้ำมันหอยเข้าปาก เมื่อพริมาถามเขาด้วยน้ำเสียงกังวลติดจะร้อนรนแปลกๆ
“ครับ พรีมมีอะไรหรือเปล่า”
“อ่ะ เอ่อ พรีม ไปด้วยได้ไหมคะ พรีมเป็นห่วงคุณ”
“มันอันตรายนะพรีม ขนาดเวลาปกติยังต้องเสี่ยงว่าทางการจะเข้ามารวบพวกเราเมื่อไหร่ นี่ผมมีเรื่องกับพวกนั้น ผมยิ่งไม่ไว้ใจ”
“แต่พรีมเป็นห่วงคุณนี่คะ ถ้าพวกนั้นจ้องเล่นงานคุณ ถ้าพวกมันลอบฆ่าคุณล่ะ พรีมจะทำยังไงคะ พรีมกลัว”
“ผมก็ห่วงพรีมเหมือนกัน ถ้าพวกนั้นยกพวกมาถล่มผม แล้วมีพรีมอยู่ด้วย ผมต้องห่วงหน้าพะวงหลัง มันยิ่งทำให้พวกเราตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม พรีมเข้าใจไหมครับ”
มือเล็กทั้งสองข้
