แมทธิวตื่นแต่เช้าเพื่อไปตามนัดของรัฐมนตรียาสต์ เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำสนิททั้งตัวนอกตัวใน พรมน้ำหอมกลิ่นโปรด แล้วหอมแก้มคนขี้เซาเบาๆ เพื่อขอกำลังใจแต่คนขี้เซาก็ไม่ยอมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาให้กำลังใจเขาเหมือนเคย
“ขี้เซาจัง เมียใครเนี่ย ผมไปก่อนนะพรีม เดี๋ยวจะรีบกลับมาหาคุณ”
เขาพึมพำเสียงเบาเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราแสนสุข แล้วรีบออกจากห้องไปเพราะไม่อยากจะไปช้ากว่าเวลานัด
เมื่อบานประตูปิดลง ดวงตากลมโตก็ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ เธอมองจ้องบานประตูนั้นผ่านม่านน้ำตา ก่อนกะพริบเบาๆ สองสามครั้งไล่หยาดน้ำตาให้ไหลออกมาจนมองเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น
“ขอให้คุณกลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ คุณแมท”
เธอหลับตาลงช้าๆ เปลือกตาหนักอึ้งอ่อนล้า ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอและเขาบ้าง และไม่รู้ว่าวันไหนจะคือวันสุดท้าย ที่เธอจะได้อยู่กับเขาอย่างนี้ จะทำอย่างไรให้ทั้งเขาและแม่ของเธอ ยังปลอดภัย
