"ไหนคุณบอกจะพาฉันไปส่งบ้านไง"
"ค้างที่คอนโดนี่แหละ"
เฌอเอมไม่พูดพร่ำก็เปิดประตูลงจากรถ แต่ไม่ได้เดินเข้าไปในคอนโดหรอก เธอหันกลับเดินออกมา
"จะไปไหน" ชายหนุ่มเดินตามมาแล้วก็ยืนขวางไม่ให้เธอไปได้
"กลับบ้าน"
"ต้องการให้ฉันทำอะไรก็บอกมาสิ"
"ฉันต้องการให้คุณอยู่ห่างๆ ไม่ต้องเข้ามาใกล้ฉันเลยได้ยิ่งดี"
"จะเอาแบบนี้ใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ ถอยไป!"
แต่นอกจากจะไม่ถอยแล้วเขายัง เอื้อมไปดึงแขนของเธอให้เดินตามเข้ามาในคอนโด
"ปล่อยนะคุณน่านฟ้า" ตอนนี้ดึกมากแล้วเดินเข้ามาก็ไม่มีใครเฝ้าอยู่ชั้นล่างของคอนโด เพราะมันเป็นระบบคีย์การ์ดถ้าใครไม่มีก็เข้ามาไม่ได้ แต่ถ้าใครมีเหตุจำเป็นที่ต้องเรียกนิติบุคคลก็สามารถกดเรียกได้เสมอ
"อย่าดื้อนักสิความอดทนของฉันมีขีดจำกัดนะ"
มีขีดจำกัดงั้นเหรอ ..หญิงสาวขยับริมฝีปากต่ำลงไปกัดแขนที่เขาดึงตัวเธออยู่ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่เจ็บเพราะเขาแค่มองดูฟันที่ฝังลงกับแขน ถ้ากัดแรงกว่า
