อัคคีพยุงใบเฟิร์นเดินมาเรื่อย ๆ พอถึงวิลลาที่เธอพักกับเพื่อนสาว หญิงสาวก็พูดขึ้นว่า...
"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง แยกกันตรงนี้เลยก็แล้วกัน"
พูดจบก็จะเดินเข้าไปในวิลลาของตัวเอง แต่อัคคีไม่ยอมปล่อย เขาดึงเธอมาไว้ในอ้อมแขน พอเธอดิ้นเขาก็ตวาดเสียงดุ ๆ ใส่
"หยุด!!! กลิ่นเหล้าแบบนี้ จะกลับไปนอนกับเพื่อนได้ไง เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง มานี่ จะพาไปนอนอีกที่" อัคคีพูดจบก็เดินลากน้องรหัสไปที่วิลลาของตัวเองที่เปิดใหม่
พอมาถึงหน้าห้องของตัวเอง อัคคีก็เปิดห้องแล้วพยุงเธอไปนั่งลงที่เตียง แต่เพราะเดินมาไกลพอสมควร ใบเฟิร์นที่มึน ๆ ก็ล้มไปบนเตียง แต่ด้วยสัญชาตญาณเธอจึงดึงอัคคีให้ลงไปด้วย ทำให้ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในสภาพที่อัคคีนอนคร่อมร่างบางไว้ ใบหน้าซุกลงที่ข้างลำคอของเธอ ลมหายใจอุ่นรดลงที่ต้นคอจนใบเฟิร์นรู้สึกร้อนไปทั้งตัว จึงใช้มือดันตัวเขาออก อัคคีได้สติก็รีบลุกขึ้นอย่างไว ใบเฟิร์นที่ตอนนี้หายเมาเป็นปลิดทิ้ง จึงรีบ
