"เธอหมายความว่ายังไง อนาคตของฉันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ อย่ามาอ้างเลยดีกว่า" อัคคีถามกลับมาอย่างหงุดหงิด
ใบเฟิร์นที่ถูกทั้งทิวเขากดดันในตอนเช้า ตอนนี้ยังมาโดนอัคคีตวาดใส่อีก ทำให้เธอระเบิดอารมณ์จนน้ำตาไหลออกมา ก่อนจะตอบกลับอย่างโมโหเหมือนกัน
"ฮือ~ คิดว่าฉันอยากทำนักหรือไง ทำไมทุกคนต้องกดดันฉันด้วย ทิวเขาคนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ก็แบล็กเมลฉัน โดยเอาอนาคตของพี่มาบังคับฉัน แล้วพี่ยังจะมาพูดกับฉันแบบนี้อีก พี่รู้มั้ยว่าฉันขยะแขยงแค่ไหนที่ถูกจับมือ รู้มั้ยว่าฉันอึดอัดแค่ไหน รู้มั้ยว่าฉันไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปดู Facebook รู้มั้ยว่า..." ใบเฟิร์นระบายความรู้สึกออกมาเหมือนเขื่อนแตก เธอพูดไปน้ำตาก็ไหลอาบแก้มไป เช็ดออกเท่าไรก็ไม่หมดสักที
อัคคีที่ตอนแรกโมโหเธอมาก แต่พอได้ฟังที่เธอระบายออกมา เขาก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเข้าไปกอดเธอไว้แนบอกอย่างปลอบโยน
"โอ๋ ๆ เด็กดี ไม่ร้องนะครับ พี่ขอโท
