สามปีผ่านไป...
อัคคีเรียนจบและได้ไปทำงานที่บริษัทร่วมกันกับปฐพีและธารา รวมทั้งเดินทางกลับไปดูงานที่ขอนแก่นบ่อย ๆ เรียกได้ว่าขอนแก่นกรุงเทพก็เหมือนปากซอย อัคคีให้ความสำคัญกับเด็กแสบของเขามาก ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนเขาก็มารับมาส่งแฟนสาวที่มหาวิทยาลัยเสมอ
"เฮ้อ~ พี่ล่ะอิจฉาเพื่อนจริง ๆ เลย มีแฟนพร้อม ๆ กัน แต่สามคนนั้นได้หมั้นและได้อยู่ด้วยกันแล้ว แต่พี่นี่สิ... ขอหมั้นกี่ครั้งเฟิร์นก็เอาแต่บอกว่าเอาไว้ก่อน ๆ น่าน้อยใจจัง ทั้ง ๆ ที่เราก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว" อัคคีพูดขึ้นในตอนที่ขับรถมารับแฟนสาวกลับบ้าน
"ก็เฟิร์นอยากมีโมเมนต์เป็นแฟนกันนาน ๆ นี่คะ อีกอย่างที่สำคัญที่สุดคือ พี่ไฟบอกรักและขอหมั้นยังไม่โรแมนติกพอ" เธอเอียงคอบอกเขาด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ
"งั้นวันนี้แวะเพนต์เฮาส์ก่อนดีมั้ย เดี๋ยวพี่จะบอกรักหวาน ๆ และขอหมั้นแบบจริงจังเลย" อัคคีพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
"ชิ~ ใครเขาบอกกันแบบนั้นคะ ไม่โรแมนติกแ
