‘ปั่ก...ปั่ก...ปั่ก’ เสียงดังเป็นจังหวะเล็ดลอดออกมาจากครัวหลังบ้าน
‘ปัง!’ เสียงเปิดประตูห้องครัวหลังบ้านถูกผลักเข้ามาอย่างกะทันหัน
“ใบหนาดลูก ทำไมชักช้านักล่ะ หืม...อ้าวคุณวิน” แม่ของฉันเปิดประตูเข้ามาเพื่อตามหาฉันที่คงมาเขาหมูแดงที่พ่อสั่งนานเกินไป
วินาทีนั้นหัวใจฉันแทบจะหล่นไปที่ตาตุ่ม แต่เควินกลับเร็วกว่า เขาผละออกเพียงชั่วอึดใจหนึ่ง มือฉันคว้าผ้ากันเปื้อนผืนใหญ่ที่แขวนที่ผนังห้องมาคลุมตัวและดึงกางเกงวอร์มขึ้นอย่างฉับพลัน ส่วนเขาเองก็แสร้งยืนพิงโต๊ะข้าง ๆ พอดี
ฉันคว้ามีดปังตอที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือมาถือ พยายามบังคับลมหายที่หอบถี่จากการเสร็จสมเมื่อครู่และคว้าเอาหมูแดงมาสับทันตา
“ขอโทษด้วยครับคุณน้า ที่พี่ใบหนาดช้า เป็นเพราะผมอยากเห็นการสับหมูแดงว่าถ้าคนที่ทำเป็นอาชีพจะสับได้เร็วแค่ไหน แต่พอดีเหมือนหมูแดงชิ้นนี้เหนียวมากเมื่อกี้ผมลองสับแล้วมันไม่เข้า เลยให้พี่ใบหนาดทำเป็นตัวอย่าให้ครับ”
