ตอนที่ 17
ละครฉากหนึ่ง
(เวลา เที่ยงคืน)
“หนาด~ กูไม่ไหวแล้วมึง โลกมันหมุนติ้ว ๆ แทบยืนไม่ไหว” เสียงยานคางของพะพายดังอู้อี้อยู่ข้างหู ไหงคนที่คอแข็งกว่าฉัน กลับกลายเป็นเมากว่าฉันไปได้เนี่ย
ฉันประคองร่างอันปวกเปียกของเพื่อนรักออกมาที่หน้าร้าน เรียกแอปเลดี้ยัดร่างนางลงไปที่เบาะหลัง พร้อมกับยื่นเงินนี่ให้กับพี่ผู้หญิงที่ขับรถจำนวนหนึ่งพันบาท ก่อนจะบอกโลเคชั่นและย้ำคนขับว่าให้ส่งถึงในบ้านด้วย ซึ่งพี่ผู้หญิงคนขับก็รับปาก แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ถ่ายป้ายทะเบียนรถเข้าแชตตัวเองไว้เพื่อความปลอดภัยล่ะนะ
“กลับดี ๆ นะมึง ถึงแล้วทิ้งข้อความบอกกูด้วยว่าถึงบ้าน”
“อื้อ ถ้า ม่าย ลืม นา~~~” สภาพพะพายเป็นขนาดนี้ฉันว่าลืมชัวร์ ๆ นั่นแหละ จากนั้นฉันก็ปิดประตูรถ ยืนมองแท็กซี่แล่นไปจนลับสายตา
พวกคุณกำลังคิดว่าทำไมฉันไม่ไปส่งเธอที่บ้านใช่ไหม นั่นเป็นเพราะว่าจุดประสงค์หลักของฉันมันยังไม่บรรลุเป้าเลยนะสิ ฉันยังเห
