ตอนที่ 30
ภัยคุกคาม
“ใครน่ะ!” ฉันตัดสินใจหันควับไปมองพร้อมตะโกน แต่ฉันก็เจอกับ
‘ความว่างเปล่า’
คราวนี้ฉันไม่เดินอีกต่อไป ฉันวิ่งแจ้นจนออกมาถึงถนนใหญ่ที่มีคนจำนวนหนึ่งเดินไปมา และใกล้กับที่จอดรถของฉัน จู่ ๆ ความรู้สึกที่ถูกตามติดจนกดดันเมื่อครู่กลับหายไปดื้อ ๆ มันแบบหายไปกะทันหันราวกับคนที่เดินตามฉันนั้นถูกฉุดหายไปกับสายลม หรือไม่ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นเป้าหมายอื่นไปแล้ว
ฉันยืนเคว้งอยู่ริมถนน รู้สึกไม่ปลอดภัยเหมือนเคย ตั้งแต่ได้ก้าวเท้าเข้ามารู้จักกับคนที่ชื่อเควิน ไม่รู้แหละ ทุกสิ่งร้าย ๆ ที่เกิดรอบ ๆ ฉันตอนนี้ ฉันจะโทษว่าเป็นเพราะเขานั่นแหละ
‘ไอ้คนเฮงซวยเอ้ย’
ฉันรีบขับรถกลับมาที่บ้านตัวเอง พ่อกับแม่เริ่มตั้งร้านกันเหมือนเคย และพอพ่อเห็นฉันพ่อก็เอ่ยปากทักทันที
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ลื้อไปเจอผีมารึไง” พ่อทัก
“ยิ่งกว่าผีอีกป๊า หนาดรู้สึกว่ามีคนตามตอนอยู่สวนสาธารณะแนะ”
“ลื้อว่าไงนะ” พ่อดู
