ตอนที่ 42
ความเงียบ
(เช้าวันรุ่งขึ้น)
ไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน แต่เมื่อไหร่แสงแดดยามเช้าทอแสงลอดเข้ามากระทบกับเปลือกตาที่หลับสนิทอยู่ ยังไงมันก็กระตุ้นให้ฉันต้องตื่นขึ้นมา ฉันยกมือมาขยี้ตาตัวเองเพื่อปรับแสง ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้หลังตื่นคือเหมือนมีอะไรหนัก ๆ พาดที่ช่วงเอว พอได้ปรือตามองดี ๆ ก็รู้ได้ว่ามันคือแขนแกร่งของเขาแถมตอนนี้แผงอกของเขาก็ยังนาบไปตามแผ่นหลังฉันจนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากร่างกายกัน แต่ที่น่าตกใจคือร่างกายฉัน ไม่ได้ถูกห่อด้วยผ้าคลุมและชุดซีทรูเหมือนเคย แต่กลับเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นที่ชมพูที่ฉันพกมาด้วยในกระเป๋า
‘เขาเอามาเปลี่ยนให้ฉันตอนไหนกันนะ ฉันไม่รู้สึกตัวสักนิดเลยรึไงกัน บ้าจริง!’
นั่นคือความคิดแวบแรก นี่ฉันหลับสนิทจนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าถูกปีศาจผมสีไวน์แดงอย่างเขาจับพลิกตัวเปลี่ยนชุด
ฉันพยายามจะขยับตัวออกจากวงแขนแกร่งของเขาที่รัดแน่นอย่างช้า ๆ เพร
