“กะตามนั้น มึงสิอนุญาตบ่” (ก็ตามนั้น มึงจะอนุญาตไหม)
หญิงสาวที่พยายามสงบเสงี่ยมเจียมตัวโดยมีเด็กตัวเล็กนั่งอยู่บนหน้าตักกอดรอบลำคอขาวเอาไว้ไม่ห่างกาย ลอบมองว่าที่รองนายกของชาวเราด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึก
ต่อให้ก่อนหน้าจะโดนพ่อของเด็กคนนี้พูดจาไม่ดีใส่เพราะเมา แล้วเขาก็ยอมขอโทษออกมาดื้อ ๆ ประกอบกับที่ปักใจชอบปานตะวันมาตลอด จุ๋มจิ๋มก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไปเลยสักนิด
เลยได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้พ่อภีมนั้นอนุญาตตัวเองรับหน้าที่เลี้ยงปันหยีอย่างจริงจัง เพราะหากไม่เอาเรื่องชอบผู้กองมาเกี่ยว เธอเองก็ถูกชะตากับเด็กคนนี้มากเหมือนกัน ก่อนออกไปหาเสียงต่อ ลุงปราบเลยพาครอบครัวมาขอกับบิดาของเธอ
“ลูกกูมันเป็นตาเลี้ยงหลานมึงได้ปานนั้นติ” (ลูกกูมันดูจะเลี้ยงหลานมึงได้เหรอ)
“แล้วมึงตาบอดซั่นติบักภีม บ่เห็นเบาะว่าหลานกูมันติดน้องจุ๋มจิ๋มกว่าพ่อแท้ ๆ มันอีก เลี้ยงได้บ่ได้มึงกะฮู้อยู่แก่ใจ เอาใด๋ หรือสิให้กูแต่งล
