เรียกได้ว่ากว่าจะเกลี้ยกล่อมคุณพี่เลี้ยงที่ติดลูกสาวของเขาแล้วไม่ได้ต่างกันให้ออกมาจากบริเวณกำแพงหน้าโรงเรียนเอกชนตัวจังหวัดได้ก็เป็นช่วงสายที่เรามาจบยังร้านข้าวต้ม โดยปานตะวันเองก็ยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเช่นเดียวกัน เหตุด้วยก่อนจะมาส่งปันหยีมันก็ยังเป็นเช้ามืดอยู่มาก ความอยากอาหารเลยไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น จึงทำเพียงรอมารดาป้อนข้าวลูกสาวแล้วเหลือบมองลงไปยังด้านล่างของบ้านอยู่เป็นระยะ
“กินข้าว แล้วจะไปส่งที่ร้านย่าสวย”
“ถ้าปันหยีร้องไห้อยากกลับบ้านล่ะจ๊ะ”
“เป็นเรื่องปกติของเด็ก”
“งั้นทานเสร็จพี่ปานตะวันวนรถไปส่งจุ๋มจิ๋มที่โรงเรียนหน่อยนะจ๊ะ อย่างน้อยถ้าพักเที่ยงปันหยีได้เห็นว่าจุ๋มจิ๋มรออยู่ก็คงจะดี”
“อย่าทำให้เขานิสัยเสีย อีกอย่างงานผมมันก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้น”
เข้าใจถึงความเป็นห่วงของอีกฝ่ายที่มีต่อลูกสาวของตัวเองเป็นอย่างดี ทว่าก็อย่างที่บอกไป รวมถึงจุ๋มจิ๋มเองก็เพิ่งจะเคยส่งเด็กเล็
