ลูกกี่ขวบแล้ว

การแข่งขันตกลงกันว่าจะใช้ปืนสั้น ยิงคนละสิบนัด ใครเข้าเป้ามากที่สุดคนนั้นชนะ ผู้ที่ร่วมแข่งคือหนุ่มๆ ทุกคนได้แก่ เมฆา พัทธดนย์ คิรินทร์ ศิวัชและคมกริช “น้องออไม่แข่งเหรอครับ” พัทธดนย์ถาม “ไม่ล่ะค่ะ ซ้อมมาตั้งแต่เช้าแล้ว” ในขณะที่การแข่งขันกำลังจะเริ่ม เสียงร้องไห้จ้าดังมาจากในบ้าน อรุณีมาลาทิ้งทุกอย่างรีบเข้าไปดูลูก ทุกคนพากันวิ่งตาม หญิงสาวพบว่าลูกสาวหกล้มเพราะแม่บ้านทำน้ำหกไว้ยังไม่ทันได้เช็ด “โอ๋...เจ็บตรงไหนแม่เป่าให้ค่ะ” เด็กหญิงล้มหน้าคะมำกับพื้นปากเป็นแผลเลือดออกนิดหน่อย แต่น่าจะเจ็บมาก “เดี๋ยวแม่ทำแผลให้นะ ไหนให้แม่ดูหน่อย” เธอปลอบลูกที่ยังไม่คลายสะอื้น แม่บ้านเข้ามาขอโทษหญิงสาวโบกมือบอกไม่เป็นไร “ไม่เป็นไรค่ะ ทีหลังก็ระวังหน่อย” อรุณีมาลาพูดแค่นั้น เธอเข้าใจว่าไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ “พวกพี่ออกไปเล่นเกมกันตามที่คุยไว้เถอะค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว” แต่หลายคนส่ายหน้าบอกว่าไม่สนุกแล้ว “พาลูกไปหาหมอดีกว่าไหมออ เดี๋ยวพี่ขับรถพาไปให้ก็ได้” ศิวัชพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่รีบพาลูกไปหาหมอ แต่คำพูดของเขาทำให้ทุกคนหันมามอง ปกติศิวัชแทบไม่เคยเสนอตัวเองทำอะไรให้ใคร “ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณ” อรุณีมาลาพูดอย่างห่างเหิน “แล้วต้นกล้าไปไหนล่ะออ” อัญญานึกถึงหลานชายขึ้นมาได้ “ออกไปข้างนอกกับพิณค่ะพี่อัญ” เธอพูดในขณะที่พี่สาวพยักหน้ารับ “ยังไงเดี๋ยวออพาลูกไปห้องพยาบาลก่อนนะคะ” เธอขยับตัว ศิวัชอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาไว้เองทันที “พี่จะอุ้มน้องข้าวไปให้” เขาทำในสิ่งที่ทุกคนไม่คุ้นเคยแต่ชายหนุ่มไม่สนใจ “ส่งลูกฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวจ้อง คิรินทร์เข้ามาไกล่เกลี่ย “ให้วัชมันอุ้มไปให้ก็ได้ครับ น้องออจะได้ขับรถถนัด” “นั่นสิออ คุณวัชอยากช่วยอย่าไปว่าเขาเลย” อัญญาผู้ไม่สงสัยอะไรพูดอีกคน หญิงสาวกัดฟัน เหมือนว่ามีคนมากมายรอบตัวแต่ไม่มีใครเข้าใจเธอเลยอรุณประภาก็ไม่อยู่เสียด้วย แต่ความห่วงลูกที่มีมากกว่าทำให้เธอตัดสินใจเลิกต่อล้อต่อเถียง หยิบกุญแจรถตรงไปด้านนอกโดยมีศิวัชเดินตามไปติดๆ หญิงสาวสตาร์ทรถปลดล็อกประตูอีกฝั่ง ศิวัชกำลังจะเปิดประตูรถ คิรินทร์ขยับจะก้าวตามไปด้วยแต่ดร.หนุ่มพูดว่า “นายไม่ต้องไป ฉันมีอะไรจะคุยกับออพอดี” ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็ถึงห้องพยาบาลของรีสอร์ท พยาบาลประจำห้องรับตัวเด็กหญิงไปดูแลทำแผลทันที อรุณีมาลาเลี่ยงไปล้างมือ เมื่อออกมาเด็กหญิงทำแผลเสร็จแล้ว “คุณออคะ นี่ยาแก้ปวดนะคะเผื่อน้องปวดแผล ถ้าไม่ปวดก็ไม่ต้องกินค่ะ” พยาบาลส่งยาน้ำสำหรับเด็กให้ “ขอบคุณมากค่ะ” เธอรับถุงยาในขณะที่ศิวัชอุ้มตัวเด็กหญิงเตรียมกลับ อรุณีมาลามองภาพลูกสาวที่ซบหน้ากับบ่าของเขาแล้วเธอพูดไม่ออก ปกติน้องข้าวไม่ได้ให้คนแปลกหน้าอุ้มง่ายๆ แบบนี้ “น้องข้าว..อายุเท่าไหร่ครับออ” เขาตัดสินใจถามในตอนที่กลับจากห้องพยาบาล อรุณีมาลาไม่ตอบ เธอไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถามของใคร เมื่อเธอเฉยศิวัชจึงเป็นฝ่ายพูดเสียเอง “ลูกอายุสี่ขวบครึ่งใช่ไหมออ” หญิงสาวจอดรถเธอกำลังข่มอารมณ์โกรธ “คุณกลับไปได้แล้ว ลูกฉันต้องพักผ่อน” “ออยังไม่ได้ตอบคำถามพี่” เขาท้วง แต่เธอสวนกลับทันที “เมื่อห้าปีก่อนตอนที่คุณขอให้ฉันออกไปจากชีวิตของคุณ ฉันก็ทำตามนั้นและไม่ได้ถามอะไรมากมาย ในวันนี้ฉันขอให้คุณออกไปจากบ้านฉันไปจากชีวิตของฉัน ฉันก็อยากให้คุณทำตามด้วย” คำพูดของหญิงสาวทำให้ศิวัชนิ่งอึ้ง “หลังจากที่เราเลิกกัน พี่ไปหาออที่อพาร์ทเม้นท์แต่ไม่เจอเขาบอกว่าออย้ายไปแล้ว ไปหาที่ยูออก็ดรอปเรียนเทอมต่อจากนั้น” “เพื่ออะไรคะ” เธอถามแต่เขาตอบไม่ได้ อรุณีมาลาลงจากรถเธอก้าวเร็วๆ ไปเปิดประตูรถอีกฝั่ง ฉวยตัวลูกสาวที่กำลังหลับซบกับบ่าของศิวัชจนเด็กหญิงร้องจ้าเพราะตกใจ หญิงสาวก้าวจ้ำพรวดๆ เข้าบ้านท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆ ที่ยังรอดูอาการเด็กหญิง “ออจะทำให้ลูกร้องทำไม โกรธพี่ก็ลงกับพี่สิ” ศิวัชก้าวตามไม่ลดละ เขาไม่สนใจแล้วว่าคนอื่นๆ ที่ได้ยินจะคิดยังไง “ไปตายซะ” อรุณีมาลาหันมาพูดใส่หน้า เธอกัดฟันด้วยความโกรธถึงขีดสุด ก่อนจะอุ้มลูกสาวหนีหายไปชั้นบน ทุกคนตรงนั้นตกตะลึงมองตามเธอไป และหันมาจ้องศิวัชเป็นตาเดียวโดยไม่ได้นัดหมาย อัญญาคิดไล่เรียงเหตุการณ์ตั้งแต่วานนี้ เธอมองหน้าศิวัชสีหน้าไม่บอกอารมณ์ “อัญคิดว่าเราน่าจะมีเรื่องต้องคุยกันนะคะ คุณศิวัช” อัญญาขอให้เมฆาพาคนอื่นกลับไปที่ตึกใหญ่ เธอขอคุยกับศิวัชเป็นการส่วนตัวที่บ้านของเธอเอง และมีอิงควัตและไอยวรินทร์เข้าฟังด้วยในฐานะพี่ชายและพี่สาวของอรุณีมาลา ศิวัชสารภาพเรื่องทั้งหมดเมื่อห้าปีก่อนให้บรรดาพี่ๆ ของหญิงสาวฟังโดยไม่ปิดบัง “ผมยอมรับผิดทุกอย่าง จะให้ผมทำอะไรก็ได้ให้ออกับลูก” อัญญาฟังอย่างสงบ เหตุการณ์ผ่านมานานจนเธอไม่รู้ว่าจะโมโหอะไรกับสิ่งที่ผ่านมาแล้ว ชีวิตเป็นของอรุณีมาลาน้องสาวเธอต้องเป็นคนเลือกและตัดสินใจเอง “อัญตัดสินแทนน้องไม่ได้หรอกค่ะ และการชดใช้ที่มาตามหลังมันก็ไม่ได้ชดเชยทุกสิ่งที่เสียไปแล้วได้เสมอไป ออต้องแก้ปัญหาเองตั้งแต่แรก ต้องเป็นแม่ตั้งแต่อายุ 23 มาถึงตอนนี้มันนานเกินไปแล้วสำหรับการเยียวยา” ศิวัชฟังการปฏิเสธแบบสุภาพจากครอบครัวของอรุณีมาลาด้วยความปวดแปลบใจ ส่วนอิงควัตและไอยวรินทร์ถึงแม้จะไม่พอใจศิวัช แต่พวกเขายอมรับในการตัดสินใจของอัญญา และมองว่ามันดีที่สุดแล้วสำหรับเรื่องในตอนนี้ “อัญรู้ว่าความเป็นพ่อลูกคงห้ามไม่ได้ คงจะตัดขาดหลานกับคุณไม่ได้ แต่ทุกอย่างขอให้เป็นไปบนความยินยอมของออ ด็อกเตอร์เข้าใจใช่ไหมคะ” “ความจริงคุณก็แค่ลืมเรื่องที่นี่ ลืมว่าพบออที่นี่คุณก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตที่มีความสุขของคุณได้เหมือนเดิม” อิงควัตพูด “ผมไม่เคยมีความสุข ห้าปีที่ผ่านมาผมก็ไม่เคยคบใครอีกหลังจากเลิกกับออ” ศิวัชพูดทันที “นั่นคือผลของการกระทำของคุณ เป็นสิ่งที่คุณเลือกเอง ไม่ใช่เรื่องที่ออหรือใครจะต้องมาเห็นใจคุณ” อิงควัตพูดเสียงห้วน แค่นั้นมันยังน้อยสำหรับคนที่มองน้องสาวเขาเป็นของเล่น ศิวัชควรได้รับบทเรียนมากกว่านี้ “ผู้หญิงทุกคนที่กำลังท้องต้องการพ่อของลูกอยู่ใกล้ๆ ถ้าออผ่านช่วงนั้นมาได้โดยที่ไม่มีคุณ ในวันนี้คุณก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกแล้วค่ะ ให้ทุกอย่างมันผ่านไปต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด” ไอยวรินทร์กล่าวเสริม ยิ่งทำให้ศิวัชรู้สึกแย่แต่วันนี้เขาโทษใครไม่ได้เลย