ธาดาเดินกลับไปหยิบหมอนและผ้าห่มกลับมาวางบนเตียง หยิบหมอนข้างที่เขาไม่รู้ว่าเธอวางไว้ตรงกลางเตียงตั้งแต่ตอนไหนโยนไปข้างเตียง
“คุณใหญ่” เธอร้องเมื่อเขาโยนหมอนข้างอันโปรดลงไปที่พื้น แล้วต้องตัวแข็งรู้สึกถึงไออุ่นที่แนบชิดมาฉับพลัน วงแขนแข็งแรงสวมกอดเธอทั้งตัว
“ผมอยู่ทั้งคนจะไปกอดหมอนข้างทำไม”
พิชชาใช้สองมือดันอกกว้างออกห่างแต่คนที่นอนเบียดกันไม่ขยับ
“พราวนอนเถอะกินยาน่าจะง่วงได้แล้ว” เสียงทุ้มลอยมา พิชชานิ่งเมื่อเขาไม่ทำอะไรมากกว่ากอด
หญิงสาวพลิกตัวนอนหันหลังให้รู้สึกถึงร่างสูงที่ขยับเข้ามาจนชิด เธอดึงมือใหญ่ที่วางบนเอวออกแต่ไม่สำเร็จถึงถอนใจยาว จิกเล็บลงบนหลังมือนั้นเมื่อมันทำท่าจะเคลื่อนไหว
'นอนแบบนี้จะหลับได้ยังไง' พิชชาถามตัวเองแต่ไม่กล้าขยับตัว กลัวธาดาจะทำอะไรมากกว่านี้
พิชชาทบทวนถึงการแต่งงานที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ หญิงสาวมึนงงจนนึกไม่ออกว่าเรื่องของเธอกับธาดามาถึงจุดนี้ได้
