หัวใจที่เต้นแรงกว่าเสียงคลื่นในสระ

ภีมร์เงยหน้ามองเธอ แววตานิ่งแต่นุ่มลึก “เข้าได้ยังไง ในเมื่อคนที่ต้องดูแลอยู่ในสระ” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ทำเอาหัวใจพลับเพาเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ “แกจะไปดูเราซ้อมจริงเหรอ?” “จริงสิ” เขาตอบทันที “อยากเห็นว่าคนที่ฉันเชียร์...จะเก่งขนาดไหน” พลับเพาเม้มปาก ยิ้มเล็กน้อยแต่ใบหน้าร้อนผ่าว เธอได้แต่หลบสายตาเขา ขณะที่ภีมร์มองอยู่เงียบๆ แววหึงยังคงซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตาคมนั้น บ่ายนั้นชมรมว่ายน้ำ แสงแดดกระทบผิวน้ำเป็นประกาย พลับเพากำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ข้างสระ ข้างๆ มีพี่อาร์มยืนพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “พร้อมไหมน้องพลับ วันนี้เราซ้อมจริงแบบแข่งเลยนะ” “พร้อมค่ะ” เธอตอบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดปกติ เพราะรู้ดีว่า ภีมร์มานั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม ภีมร์มองลงมาในสระด้วยสายตาที่นิ่ง แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เขาเห็นพี่อาร์มยืนใกล้พลับเพาเกินไปหน่อย มืออีกฝ่ายยังจับแขนเธอขณะสอนท่าปัดน้ำ คิ้วเข้มกระตุ