รักต้องห้ามในคฤหาสน์มาเฟีย 5P

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบา ๆ คลอเคลียไปกับเสียงดนตรีแจ๊สจากมุมเวที กลิ่นควันซิการ์หนาหนักปกคลุมห้องโถงใต้ดินที่ถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานประมูลลับ โต๊ะไม้ยาวเคลือบเงารายล้อมด้วยชายในชุดสูทดำ นักการเมืองที่ไม่มีชื่ออยู่ในข่าว มาเฟียเจ้าพ่อเงา และนักธุรกิจที่หิวกระหายผลประโยชน์ผิดกฎหมาย ทุกคนต่างมีแววตาเดียวกัน…แววตาของหมาป่าที่รอขย้ำเหยื่อ ที่ปลายโต๊ะ ราฟาเอล เดอ ซูซา ผู้นำแก๊งตะวันตกเฉียงใต้ เจ้าของอณาจักรอาวุธสงครามและเส้นทางลำเลียงใต้ทะเล ชายผู้ได้รับฉายาว่า ราชาหมาป่ารัตติกาล เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิทอย่างสง่างาม ร่างสูงใหญ่ในสูทเข้ารูปเผยกล้ามแขนแข็งแรงแม้จะซ่อนอยู่ใต้ผ้าเรียบหรู เส้นผมสีเงินยวงที่ตัดสั้นแต่ไม่เนี้ยบเกินไปสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ดวงตาสีเทาคมกริบเย็นยะเยือกเหมือนคมมีด ใครสบตาเกินสองวินาทีก็ต้องเบนหลบแทบจะทันที บุหรี่ซิการ์คีบอยู่ระหว่างนิ้ว เขาสูดควันเข้าปอดอย่างใจเย็น ริมฝีปากหยักขยับน้อยแต่กลับทำให้ทั้งห้องเงียบสงัด ทุกการเคลื่อนไหวของเขา…คืออำนาจที่ไม่ต้องการคำอธิบาย “สินค้าหลักของคืนนี้ เส้นทางขนส่งใหม่…ท่าเรือฝั่งตะวันออก” เสียงพิธีกรดังขึ้น ก้องไปทั่วห้อง ภาพเส้นทางและข้อมูลการควบคุมท่าเรือถูกฉายขึ้นบนจอผนัง การประมูลเริ่มต้น ราคาขึ้นทีละก้าว แข่งกันอย่างดุเดือด แต่เพียงไม่นาน เสียงเหล่านั้นก็ถูกกลืนหาย เมื่อราฟาเอลเอ่ยประโยคสั้น ๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ฉันเอา” ราคาในปากเขาสูงพอจะทำให้คนทั้งห้องกลืนน้ำลายติดคอ เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแข่งต่อ เพราะรู้ดีว่าการขวางทาง ราฟาเอล ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน…แต่คือการเซ็นสัญญาตาย เจ้าภาพถึงกับยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะเดินเอาแฟ้มเอกสารไปวางตรงหน้า “ยินดีด้วยครับ คุณราฟาเอล ท่าเรือฝั่งตะวันออกเป็นของคุณแล้ว” ราฟาเอลเหลือบตามองแฟ้มเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา แต่ทุกคนก็รู้ว่าดีลนี้ถูกปิดเรียบร้อย ทว่า…คืนนี้ยังไม่จบ “และนี่คือ…ของแถมครับ” เสียงเจ้าภาพสั่นเล็กน้อยเมื่อเอ่ย ก่อนส่งสัญญาณให้ลูกน้องเปิดประตูด้านหลัง เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดัง กึก กึก ตามด้วยเงาร่างเล็กในชุดเดรสขาวเรียบง่ายถูกผลักออกมาอย่างแรงจนแทบจะทรุดลงตรงกลางห้อง เธอสั่นระริก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไร้เดียงสา ริมฝีปากเม้มแน่น ก้มหน้าหลบทุกสายตาที่กำลังจับจ้องเหมือนกำลังประเมินสินค้า เจ้าภาพยกมือไหว้แทบจะก้มหัว “ของขวัญจากเรา… สมนาคุณลูกค้า วีไอพี ครับ” เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะ บางคนหัวเราะในลำคอ บางคนมองด้วยสายตาหื่นกระหาย แต่ห้องทั้งห้องกลับเงียบสนิทอีกครั้ง…เมื่อดวงตาสีเทาของราฟาเอลเหลือบไปทางร่างบางนั้นเพียงนิดเดียว สายตาคมกริบวูบผ่านเธอ เหมือนคมมีดที่เฉือนลงกลางอก เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รีบก้มหน้าลงต่ำยิ่งกว่าเดิม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ราฟาเอลวางแก้ววิสกี้ลงเสียงดัง กึก กระตุกยิ้มเย็น ถอนหายใจเบื่อหน่าย “ฉันซื้อเส้นทาง…ไม่ได้ซื้อผู้หญิง” “ถือว่าเป็นไมตรีครับ…” เจ้าภาพยังฝืนยิ้ม เสียงแหบพร่า “บริสุทธิ์ ไม่เคยถูกแตะต้องเหมาะจะเป็นของคุณ” คำว่า บริสุทธิ์ ทำให้ราฟาเอลหรี่ตาลง ริมฝีปากหยักขยับแผ่วในลำคอ เสียงทุ้มต่ำเจือหงุดหงิด “ผู้หญิงบริสุทธิ์…น่ารำคาญที่สุด” เขาลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวที่ยังคงสั่นระริกเหมือนลูกกวางในกรงเสือ เธอก้มหน้ามองพื้น แต่ความเย็นเยียบในรัศมีร่างสูงทำให้ลมหายใจติดขัด มือใหญ่เชยคางเล็กขึ้นอย่างง่ายดาย บังคับให้ดวงตากลมโตสบกับนัยน์ตาสีเทาที่เย็นเยียบเกินกว่าจะอ่านออก วินาทีนั้น…เธอเหมือนถูกกลืนหายไปทั้งตัว สายตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความใคร่ ไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นสายตาของเจ้าของที่กำลังประเมิน “ของแถม” ที่ถูกยัดเยียดมาให้โดยไม่ตั้งใจ เขาปล่อยคางเธอทันที หันหลังกลับโดยไม่พูดอะไรอีก ราวกับแค่การเหลือบตามองก็เป็นการสิ้นเปลืองเวลามากพอแล้ว เพียงสะบัดมือให้ลูกน้องจัดการ เสียงคำสั่งเงียบงันแต่เฉียบขาด ราฟาเอลสะบัดปลายนิ้ว เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยเพียงคำเดียวโดยไม่ใส่อารมณ์ “เอาไป” สายตาคมกริบเบนไปทางชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงเงียบ ๆ มาตลอดงาน อันเดร บอดี้การ์ดคนสนิทที่สุดของเขา อันเดรก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรในสูทดำเข้มแนบกายเผยให้เห็นสรีระแข็งแกร่งเปี่ยมพลัง กล้ามเนื้อแน่นเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบในทุกย่างก้าว เส้นผมสีดำสนิทตัดกับใบหน้าคมเข้ม เคร่งขรึม ไร้รอยยิ้ม ชายผู้ไม่เคยเปลืองคำพูด นอกจากยามจำเป็นจริง ๆแววตาคมเข้มใต้คิ้วหนาเย็นชาจนยากจะคาดเดา เขาไม่ใช่เพียง “บอดี้การ์ด” แต่คือกำแพงมีชีวิต มือสังหารเงียบที่จัดการทุกปัญหาแทนราฟาเอลมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อันเดรพยักหน้าเคารพเจ้านาย ก่อนจะก้าวเข้าไปจับข้อมือเล็กของหญิงสาวที่ยังคงก้มหน้างุด สั่นไหวอยู่กลางห้อง แรงบีบไม่รุนแรง แต่ก็แข็งพอให้เธอรู้ว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เธออยู่ในกำมือของเขาแล้ว เงาใหญ่ของอันเดรบดบังร่างเล็กทันทีที่เขาพาเธอออกไปจากสายตาทุกคนในห้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด สำหรับราฟาเอลคืนนี้…เธอคือเพียง ของแถมที่ไม่ได้อยากได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ