ความเงียบก่อนพายุมันเป็นแบบนี้เองไม่มีใครพูดแต่ทุกอย่างกำลังจะพัง
“…ออกไป”
คิรากรพูด เสียงนิ่งแต่แฝงแรงกดที่พร้อมระเบิดภาคินหัวเราะ เบา ๆ
“…กูยังไม่ได้ของคืน”
เขาพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตังค์ตังค์เม้มปาก แน่น
“…ฉันไม่ใช่ของใคร!”
เสียงเธอดังขึ้นครั้งแรกที่เธอ“ตะโกน”
ทั้งห้องนิ่งสองวินาทีคิรากรมองเธอสายตาเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปเย็นเหมือนเดิม
“…กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้น”
เขาพูดแต่สายตา ยังไม่ละจากภาคินภาคินยักไหล่
“…แต่มันก็ไม่ต่าง”
คำพูดนั้นจงใจชัดและยั่ว“ปึง!”เสียงหมักระแทกกำแพงข้างหัวภาคินแรงจนผนังสะเทือนตังค์ตังค์สะดุ้งทันที คิรากรยืนค้ำสายตาเขาใกล้
อันตราย
“…อย่าทดสอบกู”
เสียงเขาต่ำแทบกระซิบแต่หนักเหมือนกดคอ
ภาคินไม่ถอยแม้แต่นิดเดียวเขายิ้มช้า ๆ
“…มึงเปลี่ยนไปนะ”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศ เย็นลงอีกขั้น
“…เพราะผู้หญิง”
เงียบตังค์ตังค์มองสลับสองคนหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหาย
