เสียงซุบซิบยังไม่หายไปจากโถงบริษัท
ทุกสายตาจับจ้องหน้าจอข่าวแต่สำหรับตังค์ตังค์เธอไม่ได้มองมันแล้วเธอกำลังคิดเร็วและชัดกว่าที่เคยเป็นเธอหมุนตัวเดินตรงไปที่ลิฟต์ทันที
“ตังค์ตังค์!”
เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังเธอหยุดหันกลับไปพนักงานฝ่ายบัญชีมองเธอด้วยสีหน้าลังเล
“…ข่าวมันแรงมากนะ เธอจะ”
“ฉันรู้”
เธอตัดบทเบา ๆแต่สายตาไม่สั่นเลย
“…แล้วฉันก็รู้ด้วย ว่ามันไม่จริง”
คำพูดนั้นทำให้คนฟังนิ่งไปเธอไม่อธิบายต่อไม่ต้องการให้ใครเชื่อเธอแค่เลือกแล้วว่าจะ “เชื่อเขา”ลิฟต์เปิดเธอก้าวเข้าไปทันทีปลายนิ้วกดชั้นผู้บริหารโดยไม่ลังเลหัวใจเต้นแรงแต่ไม่ใช่เพราะกลัว
เป็นเพราะเธอกำลังจะทำสิ่งที่ไม่เคยทำยืนข้างเขาโดยไม่ถอยประตูลิฟต์เปิดออกชั้นผู้บริหารเงียบผิดปกติไม่มีเสียงคุย ไม่มีการเคลื่อนไหวเหมือนพายุเพิ่งพัดผ่านเธอเดินตรงไปที่ห้องทำงานของคิรากรแต่ก่อนจะถึงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เธอขึ้นมาทำไม”
ตังค์ตังค์ช
