เสียงในห้องประชุมยังคงดังแม้คิรากรจะพูดไปแล้วแต่มันไม่หยุดสายตาคำพูดความสงสัยทุกอย่างยังคงพุ่งมาที่เธอ
ตังค์ตังค์ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนถูกตรึงหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมาภาพในโทรศัพท์ยังติดอยู่ในหัวภาพเธอในห้องเก็บข้อมูลวันที่เวลามัน “ตรง” เกินไป
“…ฉันไม่ได้ทำ…”
เธอพึมพำเบา ๆแต่ไม่มีใครได้ยินหรือไม่มีใครอยากฟังเสียงหนึ่งดังขึ้น
“…ถ้ามันไม่จริง แล้วภาพพวกนี้คืออะไร”
เหมือนมีใครผลักเธอลงเหวอีกครั้งตังค์ตังค์เม้มปากแน่นคำตอบอยู่ในหัวแต่เสียงกลับไม่ออกความมั่นใจที่เธอเพิ่งรวบรวมเริ่มแตกทีละนิดคิรากรมองเธอแล้วรู้ทันทีถ้ายังอยู่ตรงนี้เธอจะ “พัง” จริง ๆเขาก้าวเข้ามาจับข้อมือเธอแน่น
“…พอ”
เสียงเขาต่ำแต่ชัดก่อนที่ใครจะทันตั้งตัวเขาดึงเธอออกจากห้องทันทีประตูปิดลงตัดเสียงทุกอย่างเหลือแค่ความเงียบทางเดินยาวและเสียงหัวใจเธอที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะเขาไม่หยุดพาเธอเดินตรงไปจนถึงห้องทำงานของเขาประตู
