ตอนพิเศษ11

เสียงคลื่นยังซัดเข้าฝั่งเหมือนเดิม ทุกอย่างดูเหมือนกลับสู่ปกติ แต่ในความเป็นจริง มัน “ไม่เหมือนเดิม” อีกแล้ว ตังค์ตังค์นั่งเงียบอยู่หน้าร้าน สายตาเธอมองออกไปไกล แต่เหมือนไม่ได้โฟกัสอะไรเลย “…กินอะไรไหม” เสียงคิรากรถาม เบาเหมือนเดิม “…ไม่ค่อยหิว” คำตอบสั้น เหมือนช่วงที่ผ่านมา เขายืนมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ “…ยังไม่เชื่อฉันใช่ไหม” เธอไม่ตอบทันที “…ฉันกำลังพยายามเชื่ออยู่” คำตอบนั้น ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยืนยัน เขาพยักหน้าเบา ๆ “…โอเค” เงียบ ลมทะเลพัดผ่าน “…งั้นฉันจะไม่พูดแล้ว” เธอหันมามอง “…หมายความว่าไง” เขายิ้มบาง ๆ “…ฉันจะทำให้ดูแทน” หัวใจเธอสั่นเบา ๆ ครั้งนี้ มันไม่ใช่คำพูดสวย ๆ แต่มันเหมือน “คำประกาศ” วันนั้นทั้งวัน คิรากรแทบไม่ห่างจากเธอ ไม่ใช่การตามติดแบบอึดอัด แต่เป็นการ “อยู่ข้าง ๆ” แบบพอดี เวลาลูกค้าเข้าร้าน เขาจะช่วยเธอทันที