แสงแดดอ่อน
ส่องเข้ามาในห้อง
กลิ่นยา
ยังจาง ๆ
ตังค์ตังค์ลืมตา
ก่อนจะชะงัก
“…นี่…”
เธอมองรอบตัว
ไม่ใช่ร้าน
ไม่ใช่บ้านเดิม
แต่เป็น “คอนโด”
กว้าง
เงียบ
และหรูเกินไป
“…ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงคุ้นเคย
เธอหันไป
คิรากร
ยืนพิงประตู
ใส่เสื้อยืดสีดำ
กับกางเกงสบาย ๆ
แต่ถึงจะอยู่ในสภาพนี้
เขาก็ยังดู “อันตราย” เหมือนเดิม
“…นายพาฉันมาที่ไหน”
“…ห้องฉัน”
คำตอบสั้น ๆ
“…แล้วฉัน…”
เขามองเธอ
“…ก็อยู่กับฉัน”
หัวใจเธอเต้นแรงทันที
“…นี่มัน…”
“…อยู่ด้วยกันไง”
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ
แต่สำหรับเธอ
ไม่ปกติเลย
“…มันเร็วไปไหม”
เธอพูดเบา ๆ
เขาเดินเข้ามา
“…สำหรับฉัน”
“…มันช้าไปแล้ว”
เขาหยุดตรงหน้า
สายตานิ่ง
“…ฉันเกือบเสียเธอไปแล้วครั้งนึง”
“…ฉันไม่อยากเสี่ยงอีก”
คำพูดนั้น
ทำให้เธอเงียบ
“…แล้วฉันต้องทำยังไง”
เขายิ้มบาง ๆ
“…อยู่เฉย ๆ ก็พอ”
“…เดี๋ยวฉันดูแลเอง”
หน้าเธอร้อนทันที
