บรรยากาศบนชั้นผู้บริหารยังคงตึงเหมือนมีแรงกดบางอย่างคลุมอยู่เหนือทุกคน แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานทำให้ห้องดูสว่าง แต่ความรู้สึกกลับไม่ได้โปร่งขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาของพนักงานที่เดินผ่านยังคงเหลือบมองมาเป็นระยะ โดยเฉพาะตอนที่เขาจับมือเธอเดินผ่านอย่างไม่ปิดบัง
แรงบีบจากมือเขาไม่แน่นจนเจ็บ แต่มั่นคงพอจะทำให้เธอรู้ว่า เขาไม่ได้ทำไปเพราะการแสดงอย่างเดียว
ประตูห้องทำงานปิดลง เสียงภายนอกถูกตัดหายทันที เหลือเพียงความเงียบที่ชัดเจนขึ้น
ห้องของเขากว้างขวาง เรียบหรู โทนสีเข้มให้ความรู้สึกนิ่งและควบคุมได้ทุกอย่าง โต๊ะทำงานวางอยู่กลางห้องอย่างเป็นระเบียบ เอกสารถูกจัดเรียงอย่างไม่มีที่ติ ทุกอย่างสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้ชัดเจน
เขาปล่อยมือเธอครั้งแรกตั้งแต่ลงรถ
ความว่างตรงฝ่ามือทำให้เธอรู้สึกแปลกไปเล็กน้อย
“นั่ง”
เธอเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างที่เขาบอก แต่สายตายังไม่ละจากเขา
เขาถอ
