ออฟฟิศทั้งชั้นยังไม่ทันได้เริ่มงานจริงจัง เสียงซุบซิบก็ลอยมาเป็นระยะตั้งแต่เช้าก็จะไม่ให้พูดได้ยังไง ในเมื่อ “ท่านประธาน” เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนเดิม…แต่วันนี้ต่างออกไป
ต่างตรงที่มือของเขา “จับข้อมือเธอไว้แน่น”
ตังค์ตังค์พยายามดึงออกตั้งแต่หน้าลิฟต์แล้ว แต่แรงเขามันไม่ใช่คนปกติจะสู้ไหว
“ปล่อยได้แล้วค่ะ”
เขาไม่ปล่อยแถมยังเดินต่อเหมือนไม่ได้ยิน
สายตาคนทั้งออฟฟิศแทบจะทะลุหลังเธออยู่แล้ว
“คุณคิรากร คนมองเต็มไปหมดนะคะ”
“ก็ดี”
สั้น ง่าย แล้วก็ไม่แคร์โลกเหมือนเดิม
ตังค์ตังค์กัดฟันแน่น ก่อนจะยอมเดินตามแรงเขาเข้าไปในห้องทำงาน ทันทีที่ประตูปิด เธอสะบัดมือออกทันที
“นี่มันเกินไปแล้วนะคะ”
เขาหันกลับมามองช้าๆ สายตานิ่งจนอ่านไม่ออก
“เกินยังไง”
“ก็…เราตกลงกันไว้ว่าแค่แสดงเฉพาะเวลาจำเป็น”
“เมื่อกี้ก็จำเป็น”
“ตรงไหนคะ!”
เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
“พนักงานคนนั้น”
เธอขมวดคิ้ว “คนไหน”
“คน
