เช้าวันถัดมาทตังค์ตังค์มาถึงออฟฟิศเร็วกว่าปกติไม่ใช่เพราะขยันแต่เพราะเธอ “นอนไม่หลับ”ทั้งคืนภาพเดิมวนอยู่ในหัว
“…ถ้าเธอถอย ฉันจะไม่ตาม”
คำพูดนั้น มันไม่ดังแต่มันหนักจนเธอหายใจไม่ทั่วท้องเธอวางกระเป๋าลงนั่งเงียบ ๆมือวางบนโต๊ะนิ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้ามว่างเปล่า
“…ยังไม่มา”
เธอพึมพำ เบา ๆ ทั้งที่รู้ดีว่าอีกไม่นานเขาก็จะมา แต่ลึก ๆเธอกลับ
“อยากให้เขาไม่มา”
เพราะเธอไม่รู้ ว่าจะต้องมองหน้าเขายังไง…
เสียงประตูเปิด
“แกร๊ก”
หัวใจเธอกระตุกทันทีโดยไม่ต้องมองเธอก็รู้ว่าใคร คิรากรเขาเดินเข้ามาเหมือนทุกวันสูทเรียบสีเข้มท่าทางนิ่งเหมือนเดิมทุกอย่างยกเว้นอย่างเดียว เขาไม่มองเธอ เลยไม่มีแม้แต่สายตาแวบเดียวหัวใจเธอเหมือนถูกบีบ
แรง ขึ้นอีก
“…อืม”
เขานั่งลงเปิดโน้ตบุ๊กเริ่มทำงานทันทีเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นเหมือนเมื่อคืนมันไม่เคยมี
เหมือนเธอ ไม่เคยสำคัญ
“…ดี”
เธอกระซิบ ก
