ชื่อของเขาหลุดออกจากปากเธอเบาสั่นแต่ชัด
“…คิรากร”
เหมือนทุกอย่างหยุดลงในเสี้ยววินาทีนั้สายตาเขาเปลี่ยนทันทีลึกขึ้นหนักขึ้นเหมือนอะไรบางอย่าง
“ขาด”
ไปแล้ว
“…เธอเรียกฉันอีกแล้ว”
เสียงเขาต่ำแผ่วแต่กดเธอไว้ทั้งตัวตังค์ตังค์เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอทำอะไรลงไป
“…ฉัน…”
คำพูดหายไปเพราะเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอแก้ตัวมือที่จับข้อมือเธอยังไม่ปล่อยแต่แรงไม่ได้มากมันเหมือนคำถามมากกว่าการบังคับ
“…ถ้ายังไม่อยากให้มันเกิน”
เขาพูดช้า ๆสายตาจับเธอแน่น
“…ตอนนี้ยังหยุดทัน”
คำพูดนั้นควรจะเป็น “ทางออก”แต่แปลกที่เธอไม่ขยับหัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจตอบแทนทุกอย่างแทนคำพูด
“…แล้วคุณล่ะ”
เธอถามกลับเสียงเบา
“…หยุดได้จริงเหรอ”
คิรากรนิ่งไปหนึ่งจังหวะคำถามนั้นไม่ได้ยากแต่คำตอบมัน “ไม่ง่าย”
“…ถ้าเธอถอย”
เขาตอบช้าชัด
“…ฉันก็หยุด”
เงียบทุกอย่างกลับมาอยู่ที่เธออีกครั้งตังค์ตังค์มองเขาใกล้เกินไปลมหายใจของเขาอุ่น
