51 เพื่อลูกกับเมีย
วันเวลาผ่านไป...เมริษาย้ายออกมาอยู่ห้องเช่าเล็กๆในตัวเมืองเพราะรู้สึกเกรงใจเจ้าของบ้าน แม้ทุกคนจะคะยั้ยคะยอให้เธออยู่ก็ตาม
“อยู่คนเดียวได้จริงๆหรอเมษา”
“ได้สิ แค่นี้เอง สบายมาก”
“แต่ฉันเป็นห่วง พ่อกับแม่ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าเธอจะอยู่ต่อ ท่านไม่อยากให้เธอออกมาอยู่คนเดียวด้วยซ้ำ”
“ฉันอยู่ที่บ้านเธอมาสักพักแล้ว ฉันเกรงใจ”
“เกรงใจอะไร คนกันเองทั้งนั้น เธอคิดมากเกินไปแล้วเมษา”
“ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่ฉันคิดดีแล้ว ที่นี่ใกล้โรงพยาบาลด้วย จะได้เดินทางสะดวก”
“ตามใจละกัน” วาสิตาไม่คะยั้นคะยอต่อเพราะรู้ว่าเมริษาเป็นคนขี้เกรงใจ “แต่ถ้ามีอะไรปัญหาอะไรให้รีบโทรหาฉันเลย เข้าใจไหม”
“จ้า เพื่อนรัก”
หลังจากขนย้ายข้าวของเข้าห้องเสร็จ วาสิตาก็พาเมริษาขับรถออกไปซื้อของใช้จำเป็นที่ห้างสรรพสินค้าและกว่าจะทำอะไรเสร็จสรรพก็ปาไปเกือบหกโมงเย็น จนกระทั่งถึงเวลาที่วาสิตาต้องกลับ
“ขาดเ
