เสียงถอนหายใจดังแว่วมาจากร่างสูง ถึงจะพยักหน้ารับคำเตือนจากลูกน้อง ใช่ว่าเขาจะไม่ตื่นเต้น ไม่กังวล ทั้งที่ยังไม่ทันจะได้เจอ ภายในใจก็เต็มไปด้วยความประหม่า
“เอาจดหมายไปส่งให้กูที” ปลายนิ้วชี้ไปทางจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาเขียนด้วยลายมือของตัวเองทุกตัวอักษร
“ส่งแทบจะทุกวันแบบนี้ ป้าธิจะอ่านทันไหมครับ” ธันวาพูดหยอก
“อ่านไม่ทัน ก็ยังดีกว่าไม่อ่านเลย” ค่ายถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ตั้งแต่ช่วงอาทิตย์แรกที่กลับฝรั่งเศส เขาเริ่มมีความคิดเรื่องเขียนจดหมายไปขอโทษต่อคนที่เคยเลี้ยงดูตัวเองมาตั้งแต่เด็ก
“ดีแล้วครับ ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าคนเลว ๆ อย่างนายจะคิดได้”
“ไอ้ธัน!!!”
“อย่าโกรธสิครับ ผมพูดความจริง”
“ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู!!”
ธันวายิ้มเล็กน้อย ราวกับพอใจที่ทำให้เจ้านายหัวเสียได้ เขาเดินไปหยิบเอาซองจดหมายขึ้นมา แล้วรีบเดินออกจากห้องตามคำสั่ง
แกร็ก! เสียงประตูห้องเปิดออก ก่อนที่ร่างกำยำของคลื่น
