เขาไม่สนใจ และไม่ได้หันกลับไปมอง ประตูห้องถูกปิดสนิท ก่อนจะล็อกอย่างแน่นหนา ดวงตาคมเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียง พอเห็นมันก็ได้แต่กำมือแน่น เพราะเกือบจะเผลอเอื้อมไปหยิบหลายครั้ง
ร่างสูงนั่งกระแทกลงบนเตียง ได้แต่เตือนตัวเองว่าเหลือเวลาอีกไม่นาน เวลาที่จะได้รู้ เขาจะได้รับโอกาส หรือจะต้องยอมรับความจริง ว่าหัวใจดวงนั้น ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว
หลังจากได้พูดคุยกับผู้นำตระกูลเฟิงเฉินเมื่อครั้งก่อน ค่ายรู้สึกโล่งใจขึ้น เขาพูดทั้งหมดจากความรู้สึก และคำตอบที่ได้รับกลับมาก็คือ
‘ไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ที่จะตัดสินว่าควรได้รับโอกาสหรือไม่ แต่ในฐานะพ่อ ฉันจะยอมรับการตัดสินใจของลูกสาว’
แม้จะได้ยินถ้อยคำนั้นด้วยตัวเอง แต่ก็ยังไม่สามารถสลัดความกังวลเรื่องของเธอออกไปได้เลยในแต่ละวัน เขาไม่อยากรอแล้ว
วันต่อมา ร่างสูงในชุดคลุมเปิดประตูออกมาจากห้องนอน ก่อนจะเห็นลูกน้องมือขวายืนอยู่ ดวงตาคมหรี่ลงเล็ก
