ครั้งนี้หัวใจของค่ายหยุดเต้นไปแล้วจริง ๆ ในความเงียบที่ยังไม่ได้คำตอบ เขาถามตัวเองว่าหวังได้หรือเปล่า ตอนนี้เขาสามารถคาดหวังได้ใช่ไหม
ร่างเล็กยังไม่ตอบ ริมฝีปากบางเม้มแน่น มองอีกฝ่ายที่กำลังสับสนและคิดอะไรยุ่งเหยิงในหัว คำพูดนั้นที่หลุดออกไปเธอไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นสิ่งที่พูดโดยไม่ทันคิดและความหงุดหงิดที่เขาดื้อดึง
“… หนู”
“เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น”
“หนูให้โอกาสเฮียแล้วใช่ไหม”
“ก็บอกว่าไม่ใช่ไงคะ”
“เฮียทนไหว เจ็บขนาดไหนก็ทนไหวครับ” ค่ายค่อย ๆ ลุกจากเตียง เขายืนขึ้น โน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กที่เอาแต่นิ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดถึงอดีตที่กัดกินหัวใจของทั้งคู่ “ขนาดตอนนั้นที่เฮียใจร้าย หนูยังทนได้เลย”
“…”
“ถ้าหนูอยากเอาคืน… เฮียยินดี”
ที่เงียบไปเพราะร่างเล็กกำลังต่อต้านอีกครั้ง ต่อให้ค่ายจะพูดมาแบบนั้นก็ตาม ใบหน้าหวานเงยขึ้น มองคนที่ตัวสูงกว่า เธอพยายามหักห้ามใจ ทั้งที่รู้ว่ากำแพงที่สร้างมาทั้
