ร่างเล็กอยู่ในชุดเดรสรัดสัดส่วนสีน้ำตาลอ่อน เส้นผมสวยถูกปล่อยยาวลงมา นิ้วเรียวค่อย ๆ ลากเกลี่ยลิปสีชมพูบนกลีบปากอิ่ม
ขณะกำลังยืนแต่งตัวที่หน้ากระจก เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นต่อเนื่องหลายครั้ง จนเธอเริ่มรำคาญ คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย ก่อนจะหันตัวไปหยิบมือถือที่วางไว้บนเตียงขึ้นมาดู ว่าใครเป็นคนส่งข้อความเข้ามาไม่หยุดแบบนั้น
แชต: ธันวา
ธันวา: ลี่ว่างไหมพี่อยากรบกวน
ธันวา: นายปวดหัวหนัก ตอนพี่โทรไปเสียงแผ่วเหมือนคนใกล้ตาย
ธันวา: ลี่ช่วยไปดูนายได้ไหม
ธันวา: นะครับ พี่ขอ อย่างที่เคยบอก ช่วงที่ผ่านมานายชอบบ่นปวดหัวอยู่บ่อย ๆ
ธันวา: เจ้านายของพี่น่าสงสารใช่ไหม
หมวยลี่อ่านข้อความที่ถูกส่งมายาวเหยียดครบทุกตัวอักษร แต่มีหนึ่งอย่างที่เธอไม่เข้าใจ ก่อนจะพิมพ์กลับไปถาม
หมวยลี่: ทำไมไม่บอกพี่ล่า หรือไม่ก็พี่คลื่นล่ะคะ
ธันวา: บอกครับ แต่ถ้าลี่ช่วยไปดู นายคงดีขึ้น
หมวยลี่: ปวดหัวแบบไหนคะ เข
