ท่ามกลางความมืดภายในห้อง มีเพียงแสงสว่างจากมือถือที่ส่องสะท้อนใบหน้า ค่ายเพ่งมองหน้าจออยู่แบบนั้นมาสักพักใหญ่แล้ว เขากำลังใช้ความคิดว่าควรส่งข้อความไปหาเธออีกครั้งดีไหม และสุดท้ายก็ทำตามที่หัวใจเรียกร้อง
แชต: หมวยลี่
Khai: หนูตอบเฮียบ้างได้ไหม
ข้อความหนักไปทางขวา เพราะแม้จะเปิดอ่าน เธอแทบไม่เคยตอบอะไรกลับมาเลย ทว่า ขณะที่กำลังจะวางโทรศัพท์ลง แชตก็ขึ้นอ่าน ค่ายดีใจจนมือเย็นเฉียบ เขาใช้จังหวะนี้รีบพิมพ์ข้อความส่งไปอีก
Khai: คนดี เฮียคิดถึงหนู
Read
ครั้งนี้ ข้อความถูกเปิดอ่านทันที แต่หมวยลี่ก็ยังไม่ได้ตอบกลับ ทิ้งให้คนที่กำลังหัวใจเต้นแรงรออยู่อย่างนั้น ห้านาทีผ่านไป สิบนาทีผ่านไป หัวใจเริ่มห่อเหี่ยว เหมือนว่าวิธีนี้มันจะไม่ได้ผล หนำซ้ำคงจะทำให้เธอรำคาญใจมากกว่าเดิม
ค่ายมองหน้าจอตาละห้อย ก่อนจะพิมพ์ข้อความสุดท้ายส่งไปให้เธอ
Khai: ขอโทษครับ เฮียไม่กวนหนูแล้ว
Khai: อย่าหงุดหงิดเลยน
