ค่ายเริ่มรู้ตัวแล้วเพียงแค่ไม่ยอมรับ เขายังมีความหวังว่าเธอจะมา เธอไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง ดวงตาคมตวัดขึ้นมองอาหารที่ตั้งใจเตรียมเอาไว้ ความดีใจและตื่นเต้นค่อย ๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด
เสียงข้อความแจ้งเตือนฉุดให้ค่ายหลุดจากความคิดที่หนักอึ้ง เขารีบคว้ามือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รอยยิ้มเผยบนมุมปากอย่างดีใจ เพราะคิดไปว่าอาจเป็นข้อความจากคนที่เฝ้ารอ ส่งมาบอกว่าถึงแล้ว
แต่… รอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหาย ข้อความที่ถูกส่งมาเมื่อครู่คือแชตจากน้องชายทักมาถามไถ่
แชตกลุ่ม: หล่อฉิบหาย
ล่า: เป็นยังไง? มีความสุขดีไหม
คลื่น: สรุปน้องไปจริงดิ?
ค่าย: งานคงยังไม่เลิก เดี๋ยวก็คงมา
ล่า: ลี่กลับจากงานตั้งแต่สามทุ่มแล้ว พ่อก็กลับเวลานั้น
คลื่น: น้องยังไม่ไป?
ค่ายพยายามควบคุมหัวใจตัวเองที่กำลังสั่นไหวอย่างหนัก ไม่รู้ว่าทำไม ในตอนนี้ อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ เพราะเสียงสะท้อนในหัวเอาแต่ตะโกนสวนก
