คฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุล เป็นครั้งแรกที่ค่ายเข้ามาที่บ้าน หลังเหตุการณ์นั้น ราวกับมันยิ่งตอกย้ำว่าเขาทำพลาดอะไรไปบ้าง และเหตุผลที่ไม่ยอมกลับมาเลยก็เพราะจุดจบมันคือที่นี่
ภายในห้องทำงานมีเจ้าของคฤหาสน์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีน่าเกรงขาม สายตาเย็นเฉียบของผู้เป็นพ่อจับจ้องไปยังลูกชายที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ในสภาพไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณ ใบหน้าอิดโรย อีกทั้งมุมปากยังแดงช้ำ
“เป็นยังไง” เสียงเย็นของคนที่นั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานเอ่ยถาม
“จะซ้ำเติมก็รีบ ๆ พูดมาเถอะครับ ผมอยากกลับไปพักผ่อน”
“ท่านหลงอวี่โกรธแกมากที่บุกไปแบบนั้น”
“อืม… รู้ครับ”
“ถ้ารู้ว่าผลที่ตามมาคืออะไร ทำไมถึงยังทำ”
“ผมรักลี่”
บรรยากาศภายในห้องถูกดึงดิ่งลงในความเงียบ หลังค่ายเอ่ยคำตอบที่อยู่ข้างในใจออกมา คนเป็นพ่อได้แต่มองโดยไม่ได้พูดจาตอกย้ำ เพราะคิดว่าตอนนี้ลูกชายของตัวเองคงถูกซ้ำเติมมามากแล้ว
“ถ้าถึงเวลาที่เหม
