วันต่อมา เวลา 04:30 น.
ร่างสูงอยู่ภายในสนามบิน ระหว่างทางเดินไปขึ้นเครื่องเขาหยุดนิ่ง มือหนาควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ดวงตาคมมองหน้าจออย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดแชตที่คุ้นเคยขึ้นมา
เขาตั้งใจส่งข้อความถึงร่างเล็กอีกครั้ง แม้เธอจะไม่ได้อยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขาอีกแล้วก็ตาม แต่เพราะหัวใจเรียกร้อง และยังคงหวัง ว่าอย่างน้อยเธอจะยอมเปิดอ่านข้อความนั้น
แชต: หมวยลี่
Khai: ตอนนี้ลี่คงนอนอยู่ เฮียรู้ว่าไม่ควรส่งข้อความไปอีกแล้ว แต่อย่าเพิ่งบล็อกหรือหงุดหงิดกันเลยนะครับ
Khai: ตอนนี้เฮียกำลังจะบินไปฝรั่งเศส ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอหนูอีก ถ้าหนูอยากกลับไทยก็ไปได้เลยนะ ตอนที่เปิดอ่านข้อความ เฮียคงไม่ได้อยู่ที่ไทยแล้ว
มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้น ปลายนิ้วค้างบนหน้าจอพร้อมนัยน์ตาที่เริ่มแดงก่ำ ลมหายใจวูบหวิวถูกถอนออกมาแผ่วเบา ก่อนจะค่อย ๆ แตะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง
Khai: ทั้งคำขอโทษ
