ทุกครั้งที่อยู่เงียบ ๆ คนเดียว น้ำตามักจะไหลอาบแก้มเวลาที่นึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ หลายครั้งที่เอาแต่โทษตัวเองในทุกเรื่อง ทบทวนสิ่งที่เคยทำซ้ำ ๆ ว่าถ้าวันนั้นไม่ใจร้าย ไม่เอาแต่ผลักไส เรื่องระหว่างเขากับเธออาจจะไม่พังขนาดนี้
เมื่อต้องแบกรับทุกความรู้สึก พอมันมากเกินไปจนไร้ทางออก ค่ายระบายอารมณ์ด้วยการใช้กำปั้นต่อยไปที่ผนังห้องซ้ำ ๆ จนเกิดเป็นคราบเลือดจาง ๆ ฝังติดอยู่ตรงมุมเดิมของห้อง เหมือนตราประทับของความรู้สึกผิด มือหนาเต็มไปด้วยร่องรอยแตกช้ำที่ไม่เคยจาง และแผลใหม่ที่ผุดขึ้นซ้ำ ๆ
ครั้งนั้น เขาอยากพิมพ์ข้อความส่งไปขอร้องเธออย่างคนโง่ ว่าอย่าเพิ่งมีใคร อยากทำแบบนั้น แต่กลัวเธอจะประชดกันด้วยการดึงคนอื่นเข้ามา
ค่ายยังหวังลึก ๆ ว่าหัวใจดวงนั้นจะยังมีเขาอยู่ข้างใน
หวังว่าเธอจะไม่ได้ตัดเขาออกไปจริง ๆ แต่แค่ปิดกั้นตัวเองไว้ เพื่อรอให้เขากลับไปแก้ตัวในสักวัน
แม้กระทั่งความคิดตอนนี้ ค่ายก็ยังอย
