ทางฝั่งฝรั่งเศส
ราวกับปัญหาโถมมารอต้อนรับ หลังได้ตำแหน่ง บริษัทก็เกิดปัญหาขึ้น ค่ายเช็กช่องโหว่ความผิดพลาดที่เป็นต้นเหตุของความเสียหายทั้งหมด ต้องแก้ไขอยู่นานกว่ายอดกราฟหุ้นที่เคยผันผวนจะกลับมาทรงตัว
เวลาเหนื่อยล้าเขาอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อยากพิมพ์อะไรสักอย่างแค่ประโยคสั้น ๆ ขอกำลังใจจากคนที่อยู่คนละฟากของทวีป แต่สุดท้าย ก็ทำได้เพียงแค่หักห้ามตัวเอง
เก็บความรู้สึกนั้นไว้… รอวันที่จะไปเจอ
“กูจะว่างช่วงไหน” ใบหน้าหันไปหล่อถามลูกน้องที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ขณะวางด้ามปากกาลงบนเอกสาร
“อีกสามวันครับ มีเวลาว่างหนึ่งอาทิตย์”
หลังจากโหมงานหนักเกือบสามเดือน ค่ายแทบไม่มีเวลาทำอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่มีเวลาให้เสมอ คือการคิดถึงอีกคนที่อยู่แสนไกล และนี่คือเวลาที่เขาเฝ้านับวันรอ
“กูจะไปฮ่องกง”
“เอ่อ…”
ท่าทีลังเลจากธันวาทำให้ค่ายขมวดคิ้ว ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย สายตากดต่ำมองตรงไปยังคนที่เหมือนจะคืนคำที
