แม้สิ่งที่พูดจะไม่ได้เกิดขึ้น โมมายด์รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง เธอบอกด้วยความอัดอั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออึดอัดและอยากจะพูด ไม่ใช่เพื่อตอกย้ำ แต่อยากเตือนสติเพื่อน เพราะไม่ได้พูดเลยตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น
“ขอโทษที่ฉันพูดถึง แต่ที่พูดเพราะอยากเตือนใจเอาไว้ แกหัวอ่อนลี่ ตามเหลี่ยมคนแบบนั้นไม่ทันหรอก ฉันน่ะกลัวจริง ๆ กลัวว่าพอเฮียมาบอกว่ารัก บอกขอโทษแล้วแกจะใจอ่อนง่าย ๆ”
ใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ รับรู้ถึงความเป็นห่วงของเพื่อน ที่กลัวว่าเธอจะกลับไปเจ็บซ้ำอีกครั้ง หมวยลี่ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยคำยืนยัน ตอนนี้เธอเดินออกมาไกลจากเชือกเส้นนั้นแล้ว
“อย่าคิดมากเลยมายด์ ที่ผ่านมาลี่อาจจะเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ลี่มีชีวิตใหม่แล้วนะ และคนที่ผลักลี่ออกมาก็คือเขา”
“คุยอะไรกันอยู่ หน้าเครียดเชียว”
ซานที่เพิ่งเดินมาร่วมวงเอ่ยทัก ก่อนที่ฝันหวานจะตามมาหยุดยืนอยู่ข้างกัน บทสนทนาที่หมวยลี่
