คอนโด เวลา 19:00 น.
ร่างสูงยืนพิงขอบระเบียงห้อง ระหว่างนิ้วคีบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างเหม่อลอย อีกมือถือโทรศัพท์เอาไว้ ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออกไปหาผู้เป็นพ่อ เพราะทนไม่ไหวอีกแล้ว
(ฉันโทรไปตั้งกี่ครั้ง ทำไมแกไม่รับสาย)
คนถูกถามเงียบไปครู่หนึ่ง พลางกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งผาก ก่อนจะเปล่งคำถามออกมาเสียงเบา
“ถ้าตอนนี้… ผมบอกว่ารู้สึกผิดแล้ว… พ่อจะยอมช่วยไหม”
เพียงแค่ประโยคนั้นสิ้นสุดลง เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ของผู้เป็นพ่อก็ดังลอดผ่านปลายสายทันที ตามมาด้วยคำพูดที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่เคยบอกไปแล้วก่อนหน้านี้
(ฉันเคยบอกไปแล้ว ว่าช่วยอะไรไม่ได้)
“ผมยัง… อยากมีลี่อยู่ในชีวิต”
(ค่าย แกควรคิดได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ไข ตอนนี้ต่อให้สำนึกผิด ยังไงมันก็ไม่ทัน)
“ช่วยแค่ครั้งเดียว ก็ไม่ได้เลยเหรอครับ”
เขากำลังกลืนคำพูดเด็ดขาดเสียงแข็งในตอนนั้นของตัวเองลงลำคอ เปลี่ยนมันเป็นคำขอร้องที่เต็มไปด้วยการวิงวอ
