“เตยครับ”
คเชนทร์ถลาออกจากรถรีบเข้ามาพยุงร่างบางที่ยืนโอนเอนอยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนอย่างลูกหยี กลิ่นเหล้าโชยเข้าจมูกบ่งบอกว่าเตยหอมน่าจะดื่มเข้าไปเยอะพอควร เพราะถ้าไม่ได้เมามากก็คงไม่โทรไปหาคเชนทร์เองแบบนี้ ปกติรอให้ตอบแชทก็นานจนท้อใจแล้ว แถมยังยอมให้เข้าไปพยุงตัวโดยง่ายดายไม่ขัดขืนนี่อีก
“แด๊ด อือ แด๊ดเหรอ มาได้ไงอ่ะ”
คนเมาเงยหน้ามองคนที่โอบตัวเองเอาไว้ก่อนถามออกมาทั้งที่ไม่ได้มีสติรับรู้อะไรทั้งนั้น ใบหน้าสวยตาปรือส่งยิ้มหวานให้จนคนมองใจสั่น ทั้งคิดถึงทั้งโหยหาจนแทบบ้า ถึงจะเป็นเพราะควมเมาที่ทำให้ได้เจอก็ยังอดดีใจมากไม่ได้อยู่ดี
“ขอโทษที่รบกวนนะคะพี่เชน พอดีเตยมันเมามากแล้วหยีก็ไม่รู้จักที่บ้านมันสักคน เห็นมันโทรหาพี่เลยต้องให้มารับแบบนี้”
“ไม่เป็นครับ แฟนพี่พี่ต้องดูแลอยู่แล้ว ขอบคุณที่ดูแลเตยให้พี่นะครับ เรากลับได้ใช่มั้ยให้พี่ไปส่งรึเปล่า”
คเชนทร์หันไปตอบเพื่อนคนเดียวของเตยหอมที่
