“พี่เชนอยู่ไหนคะ”
เตยหอมถลาเข้ามาหาพีคที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจ ดีที่ลุงคนขับรถของเธอตื่นแล้วเตยหอมเลยไม่ต้องโบกแท็กซี่มาเองตอนนี้ ตลอดทางนอกจากภาวนาให้คนพี่ปลอดภัยแล้วเตยหอมก็ได้แต่ร้องไห้อย่างทำอะไรไม่ถูกอีกเลย
“ยังอยู่ข้างในครับ หมดกำลังช่วยมันอยู่”
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้คะ แล้วพี่เชนจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย เค้าไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ยคะ ฮึก”
เตยหอมถามทั้งน้ำตา มองไปทางประตูห้องฉุกเฉินอย่างร้อนรนจนพีคต้องรีบเข้ามาจับไหล่บางให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เห็นเตยหอมร้องไห้หนักขนาดนี้ก็รู้สึกสงสารแม้ตัวเองจะกังวลและเป็นห่วงเพื่อนไม่แพ้กันก็ตาม คเชนทร์มีแค่พ่อและเป็นลูกคนเดียว ตอนนี้ที่พ่อของอีกคนอยู่ต่างประเทศถึงได้ฝากฝังให้พีคคอยดูแลให้ก่อนระหว่างที่ตัวเองก็กำลังรีบกลับมา
“ใจเย็นๆนะครับ มันต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน เรานั่งรอตรงนี้ดีกว่านะเดี๋ยวหมอก็คงออกมาแหล
