ใต้อาณัติอัศวิน บทที่ 43
แต่พอเธอจะเดินออกมา อัศวินก็เอื้อมไปคว้าแขนของเธอไว้ ส่วนมะนาวตอนนี้ออกจากห้องไปแล้ว หวังว่าทั้งสองคงไม่มีปากเสียงกันเพราะเราหรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็คงไม่สบายใจ
ตอนที่มะนาวเดินออกมารัชนกก็แอบมองดู และเห็นว่ามะนาวหันมองกลับไปดูด้านหลังทางที่ตัวเองเดินออกมาก็รู้แล้วว่าคงมีเรื่อง
ทำไมเราเฉลียวฉลาดแบบนี้เนี่ยไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นคนทำ แถมเรื่องทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน คิดจะมาเป็นนายหญิงของที่นี่งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ อย่างเธอเป็นได้แค่ผู้หญิงตกกระป๋องเท่านั้นแหละ
"ทีตัวเองล่ะ พูดไม่เป็นคำพูด"
"ฉันพูดไม่เป็นคำพูดตอนไหน"
"ฉันยังเห็นถ่ายรูปข้างไอ้ธีร์ยิ้มหน้าบานอยู่เลย"
"?" เขาเห็นรูปนั้นได้ยังไง ..ได้ยินเขาพูดมาเธอก็รู้ได้ในทันทีเลยว่ามันเป็นรูปที่เจ้าของงานขอถ่าย "นั่นมันเป็นแค่งานของฉัน"
"เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ฉันเหลือแค่สองงาน ยกเลิกไม่ได้เพราะรับปากเพื่อนไปแ
