“โอ๋ๆๆ ไม่เอา อย่าร้องนะฮันนี่ ผัวใจจะขาด” กอดปลอบโยกตัวไปมา ปากหนาเพียรจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน หัวใจดวงแกร่งแทบขาดรอนๆ เพียงได้ยินเมียร้องไห้โหยหวนต่อว่าทั้งน้ำตา
“ปล่อย!” เสียงแข็งสั่งให้ปล่อย ปลดแขนแกร่งออกจากตัวด้วยท่าทีรังเกียจ แล้วรีบก้าวลงจากเตียง แต่ก็หน้ามืดจนเกือบล้มคะมำไปอีกครา หากเขาไม่เข้ามารับไว้ได้ทัน ร่างอ่อนปวกเปียกจึงตกในอ้อมกอดอบอุ่นอีกครั้งด้วยภาวะจำยอม
“จะไปไหน ผมถามว่าจะไปไหนฮันนี่ ได้โปรดพูดกับผมซักคำนะคนดี” พยายามอ้อนวอนไถ่ถามภรรยา อยากให้เธอโต้ตอบเขาบ้างไม่ใช่เงียบอยู่แบบนี้ เพราะมันทำให้เขาอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“ไปให้พ้นๆ หน้าคุณไงล่ะ พอใจรึยัง” น้ำเสียงเรียบตึงที่เปล่งออกมา เต็มไปด้วยความน้อยใจและขุ่นเคือง
“โธ่…ฮันนี่ ก็บอกแล้วไง ว่าผมขอโทษ” โอบกอดแม่ร่างบางไว้แน่น ด้วยท่าทีออดอ้อนให้เธอใจอ่อน ยอมยกโทษให้
“ปล่อย ฉันจะไปทำงาน จะได้ไม่มีใครมาว่าได้ ว่าเ
