บทที่ 11 นักโทษสาวสวย

ในขณะที่เอวากำลังวุ่นวายอยู่กับการทำแผลให้ชายหนุ่มอยู่นั่นเอง ราฟาเอลเลื่อนมือมาลูบไล้ต้นขาขาวผ่องอย่างจาบจ้วงโดยที่เอวาไม่ทันตั้งตัว “จะทำอะไร” ดวงตากลมโตตวัดขึ้นมามองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาที่เอาเรื่องและดุดัน ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับอะไรสปายสาวออกไป มือแกร่งตั้งท่าจะเลื่อนมากอบกุมอกอวบอิ่มที่เด้งไปมาอยู่ใต้เสื้อเชิ้ต ทว่ามือบางก็ปัดมือหนาออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับหญิงสาวใช้มืออีกข้างจับกรรไกรที่ใช้ตัดผ้าก๊อกอันเล็กมาจ่อเอาไว้ที่ลำคอแกร่งของราฟาเอลทันที “เธอนี่มันตื่นตัวตลอดเวลาจริงๆ …เอามันออกจากคอของฉันเดี๋ยวนี้” ประโยคหลังชายหนุ่มกดเสียงต่ำเพื่อให้หญิงสาวรับรู้ว่าเขาไม่ชอบที่เธอทำแบบนี้ “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” หญิงสาวบอกกล่าวกับชายหนุ่ม “เธอคิดว่าจะเอาเธอมาไว้ที่บ้านเพื่อนั่งดูเธอหรือไง หรืออยากให้คนของฉันไปทำกับน้องเธอมากกว่าล่ะ” “อย่าเอาเธอมาเกี่ยวในเรื่องนี้” “ตอนนี้เธออยู่ในบ้านของฉัน จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆ” นัยน์ตาคมกริบมองจ้องไปที่ดวงตากลมโตด้วยแววตาที่ท้าทายหญิงสาว ก๊อก ก๊อก ก๊อก ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจ้องตากันอยู่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่ายหนึ่งให้ได้ เสียงประตูห้องนอนก็ดังขึ้นมา เอวาจึงค่อยๆ ลดมือเล็กที่จับกรรไกรจ่อลำคอแกร่งลงอย่างช้าๆ “ขออนุญาตครับนาย” เสียงของลูกน้องคนสนิทดังขึ้นมา “เข้ามา” เสียงทุ้มเอ่ยออกไปกับบุคคลด้านนอกที่มาเคาะประตูห้องนอน ลูกาจึงเปิดประตูเข้ามาในห้องช้าๆ เมื่อได้รับอนุญาตจากราฟาเอลเรียบร้อยแล้ว เขาเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ โซฟาพลางเอ่ยขึ้นมา “นายครับ มีโทรศัพท์จากท่านลูเซียโน่มาครับ” “หัดทำตัวให้มันดีๆ หน่อยก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ” ราฟาเอลบอกกล่าวกับหญิงสาวเสร็จ เขาลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “เฝ้าเธอไว้!” มาเฟียหนุ่มเอ่ยสั่งลูกา ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดินออกไปจากห้องทันที ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่นไปทั่วห้อง ไม่ต้องเดาก็รับรู้ได้เลยว่าคนที่ปิดประตูห้องลงเมื่อสักครู่นี้มีอารมณ์ที่เดือดดาลมากสักแค่ไหน “อัญญา” เอวาบ่นพึมพำกับตัวเอง เธอมองตามหลังราฟาเอลจนกระทั่งเขาออกไปจากห้อง เธอเป็นห่วงน้องสาวจับใจ ป่านนี้น้องสาวของเธอจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้ อีกด้านหนึ่งในห้องข้างๆ ห้องนอนของราฟาเอล เหล่าบรรดาสาวใช้กำลังปัดกวาดเช็ดถูและจัดเตรียมห้องนอนให้หญิงสาวที่เจ้านายมาพาด้วยอย่างขยันขันแข็ง จนกระทั่งอองโซเดินเข้าไปตรวจตราภายในห้องน้ำว่าสาวใช้ที่ทำความสะอาดอยู่ภายในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยดีแล้วหรือยัง “เธอว่าผู้หญิงคนที่นายท่านเอามาด้วยเป็นใครกันนะ” สาวใช้คนหนึ่งที่กำลังจัดที่นอนอยู่เอ่ยขึ้นมากับสาวใช้สีดำอีกคนที่ยืนจัดที่นอนอยู่ตรงข้ามกับเจ้าหล่อน “ไม่น่าจะใช่แฟนของนายท่านหรอก เพราะดูจากการแต่งตัวของเธอแล้ว เหมือนนักโทษมากกว่านะ” สาวใช้อีกคนหนึ่งตอบกลับอย่างกระซิบกระซาบเพราะกลัวว่าหัวหน้าพ่อบ้านจะมาได้ยินเข้า “แต่ถ้าเป็นนักโทษ ทำไมนายท่านไม่เอาไปขังไว้ล่ะ จะเอามาไว้ที่บ้านทำไม” “นั่นนะสิ แต่ผู้หญิงคนนั้นสวยมากเลยนะ” “นายท่านไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยสักครั้ง แล้วดูรอยแดงที่คอของเธอสิ” สาวใช้ทั้งสองคนนินทาเจ้านายอย่างสนุกปาก อองโซเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อเขาเข้าไปดูสาวใช้ในห้องน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ชายแก่เดินมาด้านหลังของพวกเธอและได้ยินเข้าพอดิบพอดี “งานของพวกเธอเสร็จแล้วหรือไงถึงได้มานั่งจับกลุ่มนินทาเจ้านายกันเนี่ย!!” อองโซตะโกนใส่พวกเธอสองคนเสียงดังลั่น สองสาวสะดุ้งโหยงพลางหันขวับกลับมามองยังชายแก่ทันที “ยะ..ยังค่ะคุณอองโซ” หนึ่งในสาวใช้ตอบกลับชายแก่ด้วยน้ำเสียงสั่นเทากับดวงตาที่สั่นระริกด้วยความกลัว “อยากให้ฉันรายงานเรื่องนี้กับนายท่านไหม!” ชายแก่ตะคอกใส่พวกเธอสองคนต่อ “ไม่ค่ะ ฉันผิดไปแล้วค่ะ พวกเราจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ” “อย่าอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเจ้านาย ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกละก็..ฉันจะรายงานเรื่องนี้กับนายท่าน” “ทราบแล้วค่ะ พวกเราขอโทษจริงๆ ค่ะ” สาวใช้ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นมาก้มหัวให้กับอองโซอย่างสำนึกผิด อองโซหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นทันที เขาไม่ชอบเวลาที่เหล่าสาวใช้จับกลุ่มนินทาเจ้านายเช่นนี้ ชายแก่ทำงานรับใช้ราฟาเอลมาอย่างเนิ่นนาน ซึ่งเจ้านายเองก็ตอบแทนพวกเขาด้วยเม็ดเงินจำนวนมาก หากพวกเธอไม่รู้จักบุญคุณของเจ้านายพวกเธอก็ไม่สมควรได้อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้อีกต่อไป ราฟาเอลออกมาจากห้องนอนแล้วตรงไปยังห้องทำงานของเขาด้วยความหงุดหงิด ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้เอ๊ะอ๊ะก็ใช้แต่กำลัง ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด มาเฟียร่างกำยำเดินมาจนถึงหน้าห้องทำงานของตัวเอง บอดี้การ์ดชุดดำเดินปรี่เข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูสีดำเงาให้เจ้านาย “ท่านลูเซียโน่ครับนาย” “มีอะไร” ราฟาเอลรับโทรศัพท์มาจากลูกน้องพลางยกขึ้นมาแนบหู ชายหนุ่มเอ่ยกับปลายทางด้วยน้ำเสียงดุดันเล็กน้อย เนื่องจากเขายังหงุดหงิดกับแม่สปายสาวคนนั้นยังไม่หาย ‘ทำไมถึงให้กูปล่อยเธอไป’ ปลายสายเอ่ยถามทันที “แล้วผู้หญิงคนนั้นยอมบอกอะไรมึงบ้างไหมล่ะ” ‘ไม่’ ลูเซียนตอบกลับสั้นๆ “กูก็แค่เอาผู้หญิงคนนั้นมาต่อรองกับเธอนิดหน่อย” ‘หมายความว่าไงวะ’ “พรุ่งนี้ไปกาสิโน เดี๋ยวก็รู้เอง” “มึงเอาผู้หญิงคนนั้นไว้ที่คฤหาสน์ของมึงก่อน อีกอาทิตย์ค่อยปล่อยตัวเธอไป” เมื่อเห็นว่าลูเซียนเงียบไป ราฟาเอลจึงเอ่ยต่อ ‘เออ’ สิ้นเสียงลูเซียโน่ ชายหนุ่มยกโทรศัพท์ออกจากใบหูและกดวางสายอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่อองโซเดินตรงมาหาราฟาเอลพอดี “นายท่านครับ ห้องของคุณผู้หญิงเสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ” อองโซบอกกล่าวกับเจ้านายด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม “อือ” ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพบุตรพยักหน้าให้ชายแก่เบาๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเองต่อ เวลาผ่านไปไม่นานสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มเดินมาจนถึงห้องของตัวเอง เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่าหญิงสาวนั่งอยู่โซฟาเหมือนเดิมโดยมีลูกาที่ยืนเฝ้าอยู่ “พาผู้หญิงคนนี้ไปที่ห้อง แล้วพวกมึงก็ผลัดกันเฝ้าหน้าห้องเธอเอาไว้ด้วย” เสียงทุ้มทรงพลังของราฟาเอลเอ่ยสั่งลูกน้องอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ครับนาย” ลูกาตอบกลับมาเฟียร่างกำยำ ก่อนที่เขาจะหันไปพยักหน้าให้กับลูกน้องที่เดินตามราฟาเอลมา “ให้คนลงไปเฝ้าสนามหญ้าตรงบานหน้าต่างห้องเธอด้วยสองคน” “ครับ” คนสนิทตอบกลับอีกครั้ง หญิงสาวปรายตามองราฟาเอลชั่วครู่ จากนั้นเธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและก้าวขาเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปยังห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ให้เธอทันที “จะดีเหรอครับนายท่าน ที่เอาผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ในคฤหาสน์แบบนี้” ลูกาเอ่ยขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวออกไปจากห้องนอนเจ้านายเรียบร้อยแล้ว “เอาศัตรูฝีมือดีไว้ใกล้ตัวดีกว่า เรายังใช้ประโยชน์จากเธอได้” ราฟาเอลตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา ลูกาต้องรับรู้ทุกอย่างและทุกเรื่องของเขาเพราะลูกาเปรียบเสมือนแขนขาของเขา “กูมั่นใจว่าเธอจะยอมสยบให้กับกู” มาเฟียหนุ่มเอ่ยอย่างใช้ความคิด “ทำไมล่ะครับนาย” “เพราะสายตาของคนเรามันหลอกกันไม่ได้…ทุกครั้งที่ฉันพูดถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ลูเซียนมันจับไว้ ดวงตาเธอจะอ่อนลงและสั่นไหวทุกครั้ง” “ผมจะให้บอดี้การ์ดจับตาดูเธอไว้ตลอดครับ” ลูกาเอ่ย “ยกเลิกนัดทุกอย่างของวันนี้ ฉันไม่มีอารมณ์จะไปไหนล่ะ” “ครับนาย” มือขวาของราฟาเอลก้มศีรษะให้เขาหนึ่งครั้ง ก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินออกมาจากห้องนอนของเจ้านายทันที