“ทำแผลให้พี่เขาหน่อย”
“คุณแม่คะ” พรรณดาราอยากจะปฏิเสธ ทว่าสายตาดุที่ท่านมองมาก็ทำให้เธอจำใจหิ้วกล่องยาไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับเขา
กวียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อคุณพยาบาลจำเป็นมานั่งลงตรงหน้า แม้เธอจะมือหนักไปบ้างอย่างจงใจ แต่เขาก็อดทนได้
“แม่ต้องขอโทษแทนเพลิงด้วยนะ รายนั้นใจร้อนไปหน่อย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ใช้กำลังไว้ก่อนอยู่เรื่อย”
“ครับ ไม่เป็นไรครับแม่พราว” กวีพูดกับแม่พราว ทว่านัยน์ตาวิบวับจับจ้องดวงหน้าลูกสาวท่านตลอดเวลา
“แล้วนี่พ่อวีมีธุระอะไรหรือถึงได้มาแต่เช้าเชียว”
“เอ่อ...พอดีว่าคุณแม่อยากทานแก้วมังกรครับ ผมเลยแวะมาซื้อ”
“แก้วมังกร?” แม่พราวทำหน้างง
“ครับ คุณแม่ท่านบอกว่าแก้วมังกรที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าของไร่ภูอิงฟ้า”
“อ้อ! แต่แก้วมังกรที่บ้านไม่มีนะจ๊ะ ถ้าพ่อวีอยากได้ คงต้องไปซื้อที่อาคารแสดงสินค้าตรงปากทางเข้าไร่โน่น” แม่พราวว่าอย่างรู้ทัน กวียิ้มแหยๆให้ผู้สูงวัย พอดีกับคุณพย
