หลายวันต่อมา
พราวนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องเงียบๆ เธอพยายามจดจ่อกับตัวอักษรตรงหน้า แต่หัวใจกับยังไม่สงบจริงๆสักที เพราะในหัวของเธอเอาแต่คิดถึงภาพของใครบางคน ที่เธอไม่ควรที่จะนึกถึงเลยด้วยซ้ำ
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย มือเล็กจับหนังสือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คะ…ใครคะ”
เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังระวังตัวไว้ตลอดเวลา ขณะที่ภายในใจก็ภาวนาขออย่าให้เป็นเขา ผู้ชายที่เธอพึ่งนึกถึงไปเมื่อสักครู่
“พี่เองพราว”
เสียงของจุ๊บแจง ดังขึ้นจากหลังประตู
แกร็ก!!
เพียงไม่นานพราวก็เปิดประตูให้
“พี่จุ๊บแจง มีอะไรหรือเปล่าคะ”
จุ๊บแจงส่ายหน้าเบาๆ
“พี่ไม่มีหรอก แต่คุณราชันย์มี”
หัวใจของพราวหล่นวูบ บ้าจริงเพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่ ชื่อของเขาก็โผล่เข้ามาเลยหรอ
“หมายความว่ายังไงคะ”
“คุณราชันย์ให้พี่มาตามพราว ให้ขึ้นไปทำความสะอาดห้องให้เขาน่ะ”
จุ๊บแจง
