สองวันต่อมา
“พราวคุณราชันย์ให้ผมมารับไปส่งที่รถครับ”
รพีเอ่ยบอกเมื่อเห็นพราวกำลังเดินออกมาจากห้อง น้ำเสียงสุภาพ แต่เสียงดังชัดเจนที่ทำให้เธอเข้าใจทันทีว่าปฏิเสธไม่ได้
“หนูไปเองได้ค่ะคุณรพี”
พราวตอบเบาๆ ก่อนที่เธอจะก้าวขาเดินต่อ
“อย่าปฏิเสธเลยนะครับ เราเองก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ ว่าเรื่องบางเรื่องไม่ควรปฏิเสธ เพราะถึงยังไงก็ไม่มีใครขัดใจคุณราชันย์ได้อยู่ดี”
คำพูดนั้นทำให้พราวชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกแรงๆอย่างเหนื่อยหน่าย
“ค่ะ”
เธอตอบแค่นั้นและไม่พูดอะไรต่อ แล้วเธอก็เดินตรงไปที่รถทันที ไม่รอให้รพีอธิบายหรือเอ่ยเตือนอะไรเพิ่ม
'หรือว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นพราวจริงๆ เพราะคืนนั้นจู่ๆนายก็สั่งให้เลิกตามหาผู้หญิงคนนั้น แล้วนายก็หันมาสนใจแต่พราวตลอดเลย ต้องใช่แน่ๆผู้หญิงคนนั้นคือพราวแน่ๆ' รพีอดคิดถึงเรื่องนั้นไม่ได้ และรูปลักษณ์พร้อมทั้งใบหน้าทุกอย่างของผู้หญิงที่อยู่ในกล้
