“สองคนคุยอะไรกันแบบนั้นนะ”
ยายทับทิมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องของหลานสาว
เดิมทีเธอเพียงตั้งใจจะเดินตามมา เพื่อกำชับให้พราวโทรบอกเมื่อไปถึงคอนโดของมารินอย่างปลอดภัย แต่กลับต้องชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินน้ำเสียงตึงเครียด และเห็นท่าทีที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างเจ้านายกับคนในบ้าน
“ทำไมคุณราชันย์ถึงต้องให้พราวขออนุญาตเขาด้วย”
คำถามนั้นไม่ได้ดังออกมา แต่หนักอึ้งอยู่ในอก จนยายทับทิมรู้สึกจุกแน่น หายใจไม่ทั่วท้อง
สายตาของเธอมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ น้ำเสียงของราชันย์ ท่าทางของพราว มันไม่ใช่พฤติกรรมที่ควรเกิดขึ้นระหว่างนายกับเด็กในบ้าน มันดูใกล้ชิดสนิทสนมกันเกินไป
หัวใจของยายเต้นแรงขึ้น ความสงสัยที่ก่อตัวมานาน เริ่มชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้อีก ‘สองคนนี้ต้องมีอะไรที่ปิดบังยายอยู่แน่ ๆ’ ไม่ใช่แค่เพราะการกระทำของราชันย์ แต่เป็นเพราะพราวเองก็เปลี่ยนไป สายตา น้ำเสียง และความระแวด
